பாரதி இன்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி நடப்பான்!! -2

மிக மிக அமைதியான குரலில், தோழமையுடன் பேசும் பத்மா, இன்று நம்மிடையே, தனது ஆராய்ச்சி காலங்களில் உலகத்தின் பெரும் கவனம் பெற்ற மனித மரபணு திட்டத்தை பற்றி பகிர்ந்து கொள்கின்றார். கார்னலில் இரு வருடங்கள் உதவி பேராசிரியாராக பணி புரிந்து, பின்பு அதில் வளர்ச்சிக்கு இருந்த தடைகளாலும், மற்ற காரணங்களாலும், அப்பணியை உதறிவிட்டு மீண்டும் பல்கலைகழகம் சென்று MBA பட்டம் பெற்றார். அதன் பின் மைக்ரோசாஃப்ட் உட்பட புகழ்பெற்ற நிறுவனங்களில் பணிபுரிந்து விட்டு அது தனது எண்ணத்திற்கு நிறைவை தரவில்லை என்று உணர்ந்தார். ஆகையால் அவர் மீண்டும் பல்கலைகழகம் சென்று பொது சுகாதாரத்தில் பட்டம் பெற்றார். தனக்கு முன்பே அனுவபமிருக்கும் மருத்துவ அறிவியற் துறையும், தனது "கட்டென்பதறியோம்" என்ற உளப்பாங்கினால் கற்ற மேலாண்மை கல்வியையும் amalgam செய்து தனது சிறு வயது எண்ணமான ” இது போல கஷ்டப்படும் ஏழைகளுக்கு உதவாவது மருத்துவராக வேண்டும்” என்ற பொறியை இன்று தன்னளவில் பூர்த்தி செய்யும் விதமாக மருத்துவ திட்ட இயக்குநராக இருக்கின்றார். தான் பெற்ற இந்த தகுதிகள் இன்று அவரை ஒரு முழுமை ஆக்கி உள்ளதாக நினைக்கின்றார். மேலே குறிப்பிட்டது உங்களுக்கு அவரை பற்றிய ஒரு பின் புலத்திற்காகவே. "உண்மை சுதந்திரம் வேண்டி நின்றார் வேறேதும் கொள்வாரோ " என்ற வரியின் நினைவு எனக்கு தவிர்க்க முடியவில்லை.


இனி அவருடன்.....

6. ஒரு இந்திய கிராமத்து பெண் அறிவியல் துறையில் பிரகாசிக்க இப்போதைய சூழலில் இயலுமா?

"நிச்சயமாக முடியும். திடமான மனமும், முயற்சியும் இருந்தால். அசைவறு மதி வேண்டும் !! "


7. சிறிது நாட்களுக்கு முன் ஹார்வேட் பல்கலைகழகத்தில் ஒரு பேராசிரியர் தனது எண்ணத்திற்கு அறிவியலை துணைக்கு அழைத்து கடும் கண்டனத்திற்கு ஆளானார். இது குறித்து ரவி ஸ்ரீரிநிவாஸ் ஒரு பதிவு இட்டார். அப்பேராசிரியரின் கூற்றை நீங்களும் உங்கள் பதிவில் சுட்டி இருந்தீர்கள். இத்தகைய சூழலில், ஒரு பெண் அறிவியலாளராக புகழ்பெற்ற கார்னல் பல்கலைகழகத்தில் பணியாற்றிய நீங்கள், அப்போது எவ்வாறு உணர்ந்தீர்கள்? ஒரு பெண் அறிவியலாளரை இந்த சமூகம் எப்படி பார்க்கின்றது?

கார்னெலில் பெண் விஞ்ஞானிகளுக்கு பாலியல் தொந்திரவுகளும் உண்டு, சிறப்பான ஆராய்சி project களும் கிடப்பதில்லை. ஒரே நேரத்தில் இரு மாணவரிடையே ஒரே project தந்து போட்டியை வளர்ப்பது உண்டு. பெண்கள் சரியாக வேலை செய்ய மாட்டார்கள் என்ற கருத்தும் உண்டு. ஆனால், என் துறை தலைவர் என்னை வேறு படுத்தியதில்லை. ஆனால் எனக்கு திருமணம் என்று சொல்லி விடுப்பு அனுமதி கேட்க எண்ணியபோது, நான் திருமணம் செய்து கொண்டு ஆய்வகத்தை விட்டு விடமாட்டேன் தானே என்று எனக்கு முன்னதாக பேசியதை கேட்டவுடன், இப்போதைக்கு திருமணமாவதை சொல்ல வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து ஊருக்கு சென்றேன். திருமணம் ஆனதும் 6 மாதம் வரை யாருக்கும் எனக்கு திருமணமானதே தெரியாது. அர்விந்தும் அப்போது கலிபோர்னியாவில் இருந்ததால் பிரச்சினை இல்லை. circadian variation of HLA gene பிரச்சினையில் வேலை பார்த்த போது, இரவு பகல் பாராது ஆய்வகத்தில் இருக்கும் போது, சக ஆராய்சியாளர்கள் இரவில் நான் என்னுடைய அறைக்கு வரும் போது, எனக்கு துணையாக வருவதும் உண்டு. கார்னெலின் தற்போதைய dean தனக்கு நேர்ந்த பாலியல் கொடுமைகளை என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறார். அவரே பெண் ஆராய்ச்சி மாணவிகளுக்காக ஒரு கழகமும் ஏற்படுத்தியிருந்தார்.

ஆராய்ச்சி செய்கிற பெண்கள் நல்ல மனைவியாக இருக்க முடியாது என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது என்று எண்ணுகிறேன். எனக்கு திருமணம் செய்ய எண்ணி என் பெற்றோர்கள் சிலரிடம் பேசிய போது, படித்த சில ஆண்களே, இரவில் வெகு நேரம் கழித்து வரும் பெண்ணின் நடத்தையில் எப்படி நம்பிக்கை கொள்ள முடியும் என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். என் சகோதரிக்கு திருமணம் ஆவதும் தடங்கி கொண்டே இருந்தது. வெளிப்படையாகவே சிலர் என் சகோதரியிடம் உனக்கோ திருமணம் ஆக போவதில்லை நீ ஏன் 50 வயதுள்ளவரை இரண்டாம் திருமணம் செய்து கொள்ள கூடாது என்றும் சொன்னதுண்டு. ஆராய்சி செய்யும் பெண்களின் குழந்தைகளைக்கூட ஒரு பூத கண்ணாடி கொண்டு குறைகளை தேடி, அதிகம் படித்த பெண் குடும்பத்தை கவனிப்பதில்லை என்றும் குறை கூறுகிறார்கள். கணவனின் ஒத்துழிப்பு இல்லாமல் திண்டாடும் பெண்களில் எனக்கு தெரிந்தே 3 பேர் தற்கொலையும் செய்துகொண்டுள்ளார்கள். கலந்துரையாடும் கூட்டங்களுக்கு சில முறை செல்ல முடிவதில்லை, மேலும் grant கிடைத்துவிட்டாலோ இவள் யாருடனுன் படுக்கையை பகிர்ந்து கொண்டிருப்பாள் என்றும் நாகூசாமல் பேசுவாரும் உண்டு.

can you adjust என்று கேட்பவரும், இதனால் என்ன தவறு? என்று சொல்பவரும் அதிகம். பொதுவாகவே வேலை பார்க்கும் பெண்களுக்கு பிரச்சினைகள் உண்டு என்றாலும், இரவு பகல் பாராமல் வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு இவை அதிகம். ஒரு கார்த்திகை அன்று நான் புதிதாக க்ளோன் செய்த ஜீனை சரிபார்க்க வேலை செய்ய வேண்டி விடியற்காலமே கிளம்பி போய்விட, வீட்டில் இருந்த என் கணவரின் பெற்றோரிடம் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள், அமெரிக்காவில் மத சம்பந்தமாக விடுப்பு எடுக்க முடியும் என்றும், நான் வேண்டுமென்றே வேலைக்கு சென்றுவிட்டதாகவும் கூறி பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியதும் ஒரு கதை. பெரும்பாலோருக்கு ஆராய்ச்சியின் காலமும், அதன் முடிவுகளும் நம் கையில் இல்லை என்பது புரிவதில்லை. இது கணினியில் வேலை பார்பது போல சட்டென்று சேமித்துவிட்டு வீட்டிற்கு கிளம்ப முடியாது. அதுவும் ஒரு ஜீன் க்ளோன் செய்தால், அதை வளர்த்து அதன் தன்மையை அறிந்து, அதை சரிபார்த்து என பலவும் தொடர் நிகழ்வுகளாகும்.


8. ஹ்யூமன் ஜீனோம் ப்ரோஜக்ட் பற்றி சற்று விவரமாக கூற இயலுமா? குறிப்பாக இந்த திட்டத்தின் நோக்கம், அதன் நன்மைகள், தீமைகள் மற்றும் கடைசியாக அதனால் தோன்றிய உலக அரசியல் நிலைப்பாடுகள் பற்றி கூற இயலுமா?


பதின்மூன்று வருடங்களாக நடந்து 2003இல் நிறைவு பெற்ற மனித ஜீனோம் முயற்சி, தற்போது தீவிரவாதத்தை தடுக்க பண் உதவி பெறுவது போல நிறைய பொருட்செலவு செய்து நடத்தப் பட்ட ஒரு ஆராய்ச்சி. இதில் நானும் பங்கு கொண்டிருக்கிறேன். இந்த முயற்சிக்கு காரணம்

1.25000 ஜீன்களை க்ளோன் செய்து அதன் மில்லியன் DNA வடிவை காண்பதும், அதன் மூலம் ஒருவரின் மூலக கூற்றை(genetic make up) அறிவதும் அதன் மூலம் பிறப்பின் மூலம் வரும் நோய்களை தடுக்க முடியுமா என்பன போன்ற ஆய்வுகளை செய்ய திட்டம்

2. இதன் மூலம் கிடைக்கும் செய்தியை தனியார் நிறுவனத்திடம் தந்துவிடல் போன்றவை காரணம்.
இதனால் அடிப்படையிலேயே நோய்களை கண்டறிய முடியும், தடுக்க முடியும் ஒருவருக்கு நோய் வர சாத்தியக்கூறு உண்டா என்பது போல பல நன்மைகள் உண்டு.

இந்த போட்டியில் நான் முந்தி நீ முந்தி என்று வேலை செய்ய அதன் பளுவும் அதனுடன் சேர்ந்த சில தில்லுமுல்லுகளும், அதன் பின் தொடர் ஆராய்ச்சிக்கு பண உதவி தருவதில் பாரபட்சமும் இருந்தது ஒரு பக்கம் என்றால் சில நேரடி அபாயங்களும் உள்ளன என்பது தெரிய வந்தது.

அவை கீழே:

அ. ஒருவருக்கு நோய் வரக்கூடிய சாத்தியக்கூறு இருப்பது தெரிய வந்தால் அவரின் காப்பீடு உரிமை, உடல் நல காப்பீட்டி மாத கட்டணம் உயரும் சாத்தியம், இராணுவம் பள்ளி, விளையாட்டு துறை இவற்றில் பலவித உரிமை பிரச்சினைகள் வரக்கூடும்

ஆ. ஆசியா, சீனா போன்ற இடங்களிலிருந்து வருபவருக்கு இன வாத உரிமை மீறல்கள், ஆப்பிரிக்க இனத்தவருக்கான உரிமை பாதிப்புக்கள் வரலாம். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில இனத்தை சேர்ந்தவர்களை அவர்களின் மூலக் கூற்றின் அடிப்படையில் கொடுமை படுத்தவும் வாய்ப்பு உண்டு. இன்னார் இந்த துறையில் தான் பிரகாசிக முடியும் என்பது வரை பாகுபாடு வரக்கூடும்.

இ. திருமணத்தின் போது மூலக்கூறு அடிப்படை மூலம் பிரச்சினைகள் வரக்கூடும்
பெர்றோர்களின் மூலக் கூறு செய்தி பிள்ளைகளின் மனநலத்தை பாதிப்பது முதல், கருவில் உள்ள குழந்தையை பரிசோதிப்பதன் அபாயத்தை சரியாக மருத்துவர் எடுத்து சொல்வார்களா, பெண்களுக்கு இதி முடிவெடுக்க உரிமை உண்டா என்பது போல மனநிலை பிரச்சினைகளும் வரும்.

ஈ. அப்படியே நோய்களை தீர்க்க முடிந்தாலும் எத்தனை மக்களுக்கு இது பொருளாதார வகையில் முடியும் என்பதும் கேள்விக்குறி

உ. இதை உரிமை கொண்டாடுபவர் யார்? (ownership of DNA database), காப்புரிமை பிரச்சினைகள்...
இதுபோன்ற முயற்சிகள், வளரும் நாடுகள் வளர்ந்த நாடுகளை சார்ந்திருக்கும் நிலையை அதிகமாக்கிவிடுமா

ஊ. மருந்து தயாரிக்கும் நிறுவனங்கள் இதை தவறாக தங்கள் சொந்த இலாபம் கருதி உப்யோகிக்க சாத்தியக்கூறுகள் அதிகம் .

பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

(இதில் இவர் சொன்னதின் நேர்மறையான செய்திகள் வெளிப்படை. ஆனாலும் அது எவ்வாறு திரிக்கப் படும் என்ற அபாயத்தையும் முன் வைக்கின்றார் - பாரி)

9.நீங்கள் கூறிய படி, இப்போது திருப்தி தரும் வகையிலான பணியை செய்து வருகின்றீர்கள். மக்களோடு இணைந்து மக்களுக்காக திட்டங்கள் இடும் இப்பணியில் உங்களின் மருத்துவ அறிவியல் அனுபவமும் உங்களுக்கு நன்கு கைகொடுக்கும். இதை குறித்து நீங்கள் பதிவில் குறிப்பிடாத சில அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்ள இயலுமா?

வட கரோலினா மாநிலத்திலிருந்து ஒரு ஆராய்ச்சி மாணவி எங்கள் துறைக்கு வந்திருந்தார். இவருக்கு இந்திய பெண்கள் சிலருடன் அவர்களின் உடல் நலம் பற்றி பேச வேண்டும் என்றும் ஒருவருக்கு 30$ சன்மானமும் தருவதாக சொல்லியிருந்தார். நானும் எங்களிடம் சிகிச்சைக்காக வந்த சில பெண்களை தொடர்பு கொண்டு அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றோம். எல்லா பெண்களும் தங்கள் பிள்ளைகளின் வீட்டில் தங்கியிருப்பவர்கள். 60 வயதிற்கும் மேற்பட்டவர்கள். சிலர் மார்பக புற்று நோயிலிருந்து குணமானவர்கள். ஆனலும் நான் இவர்களை சந்தித்தது அவர்கள் வேலை செய்யும் வீட்டில். வயதான இந்த பெண்கள் மணிக்கு 2.50$ க்கு குழந்தைகளை பார்த்து கொள்வதிலிருந்து சமைப்பது வரை பல வேலைகளை செய்கிறார்கள். எத்தனை கொடுமை! ஆணுக்கு கிடைக்கும் வேலை ஓய்வு போல இந்த பெண்களுக்கு ஏன் இல்லை? அதிலும் ஒரு (எசமானப்) பெண்ணும் அவர் கணவனும் இந்த பேட்டிக்கு எத்தனை நேரமாகும் என வினவ நான் ஒரு மணி ஆகும் என்று கூற, அவர்கள் அந்த பெண்ணிடம் மாலை பணம் தரும்போது அந்த ஒரு மனிக்கான $2.50 குறைத்து கொண்டு தருவதாக கூறியதை என்ன என்று சொல்வது?

இன்னொரு பெண் வீட்டில் காலையில் சமைத்து பேரக்குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு, நிறைய திருமணமாகாத ஆண்களுக்கு சப்பாத்தி இட்டு தரும் பணியை செய்கிறார். 10 சப்பாத்திக்கு இவருக்கு கிடைக்கும் ஊதியம்1:50$. இதன் பின் மாலையில் தன்னுடைய பேரக்குழந்தைகளோடு இன்னும் சில குழந்தைகளையும் பார்த்துக் கொள்கிறார். ஆனால் இந்த ஊதியத்தை இவர் கையில் கொடுப்பது கூட இல்லை. இலவச மருந்துகளும் சிகிச்சைகளும் பெற்று வாழும் இவர்களை தன்னை சார்ந்திருப்பதாக சொல்லி வரி சலுகை பெற இந்த பிள்ளைகள் தயங்குவதில்லை. பரிசு காசோலையாக சன்மானம் வந்தால் அதை மாற்றி தன்னிடம் தரமாட்டர்கள் என்று சொல்லி அதை பணமாக தருமாறு சொல்லி என்னிடம் கேட்ட வயதான கணவனையும் தன் மனைவிக்கு தேவையான ஓய்வை தர கூட வேலை செய்யும் கணவனையும் பார்த்த போது முதுமை இவ்வளவு கொடுமையானதா என்று தோன்றியது.

மத்திய அரசு நடத்திய ஒரு கலந்துரைடாலில் முதலில் எனக்கு எதுவும் தெரியாது என்று அதிகம் பேசாத சிலர், கூட்டம் ஆரம்பித்தபின் என்னுடைய திட்டங்களை பாராட்டியதும், அதன் தொடர்பாக மகளிர், தாய் சேய் நல திடக்குழு, குழந்தைகள் நல குழு ஆகியவற்றில் நியுஜெர்ஸியில் என்னை சேர்த்துகொண்டது எனக்கு கிடைத்த மகிழ்ச்சியான அங்கீகாரம் (Nj State minimum standard commitee). திறமைக்கான இந்த மரியாதை இந்தியாவில் எனக்கு கிடைக்குமா என்பது கேள்விக்குறியே. (இது திறமை மற்றும் மனிதத்திற்கான அங்கீகாரம். வாழ்த்துக்கள் :) -பாரி)

10. இத்தகைய திட்டங்கள் இந்தியாவில் நடைபெற இயலுமா?. அவ்வாறு செய்ய இந்தியாவில் அரசு சாரா நிறுவனங்கள் பல முயன்று வருகின்றன. அவர்களுக்கு உங்களால் உதவ இயலுமா? அதாவது திட்டங்கள் வகுப்பது என்ற நிலையில் மட்டும்.

அரசியல் கலப்பில்லாவிடில் முடியும். திட்டங்கள் வகுக்க உதவி செய்யவும் முடியும் அது சரியாக பயன்படுத்தப்படும் வரை.

பாரதி இன்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி நடப்பான்!!

அன்பு நண்பர்களே! பாரதி உயிருடன் இருந்தால், இன்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி நடப்பான். " பாரடா, நான் கொண்ட கனவை மெய்பித்தவளை. சக்தி கனலடா இவள்!" என்று கர்ஜித்திருப்பான் பெருமை பொங்க. என்னுள் ஒரு பெரும் சக்தியாக தோற்றம் எடுத்தது இவர் கூறிய பதில்கள். நமக்கு பாரதியின் கூற்றான மனதில் உறுதி வேண்டும் என்ற சொற்றொடருக்கு உண்மை பொருள் விளக்கினார் தனது மிக எளிய பதிவின் மூலம். இப்பொழுது "அசைவறு மதி வேண்டும்" என்பதற்கு புது பொலிவு சேர்க்கின்றார். பல நேரங்களில் நாம் take it for granted-ஆக எடுத்துக் கொள்ளும் வரிகளில், வாழ்க்கையின் பொருளை நிறுத்தி, நமக்கு களைப்பை தீர்க்க வருகின்றார், திருமதி. பத்மா அர்விந்த்.
இவர் தற்போது பொது நல ஆரோக்கிய திட்ட அமைப்பாளராக பணி புரிந்து வருகின்றார். இது இந்தியாவில் சிவில் சர்வீஸ் பணிக்கு நிகரானது. இவர் தனது உழைப்பையும், பாஸிட்டிவ்வான (நேர்மறையான) உளப்பாங்கையும் ஆற்றலின் தோற்றமாகக் கொண்டு, ஒரு விதையாக தோன்றி விருட்சமாக வளர்ந்தவர் . இவரது பதிவை பார்க்கும் எவரும் "அட" என்று எண்ணும் வகையில் ஒரு வரியை எழுதி வைத்துள்ளார். அது: ``I enjoy planning activities and design strategic plans for poor people``.

இனி இவருடன் ...

1. நீங்க பிறந்து வளர்ந்த சூழ்நிலை, உங்கள் பால்ய கால படிப்பார்வம் மற்றும் உங்களுக்கு கிடைத்த வாய்ப்புகள் பற்றி கூறுங்களேன்.

ஒரு கீழ் நிலை நடுத்தர குடும்பத்தில், 5 சகோதர, சகோதரிகளுடன் பிறந்தேன். கோப்பையில் குடித்தால் சீக்கிரமே ஆகிவிடும் என்று கஞ்சியை தட்டில் ஊற்றி மெதுவாய் பருகி பசிதீர்த்துக்கொள்வோம். கிடைப்பது ஒரு மிட்டாய் என்றாலும் 8ஆல் வகுந்து உண்போம். பொருளுக்கு பஞ்சம் என்றாலும் அன்புக்கு பஞ்சமில்லை. எல்லோருமே நன்றாக படித்ததால், பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களுக்கு செல்லப் பிள்ளை. வீட்டில் சர்க்காவும் ராட்டினமும் கொண்டு அம்மா நூல் நூற்று சட்டைகள் செய்வதுண்டு.

அப்போதெல்லாம் திருக்குறள், திருப்பாவை திருவெண்பாவை ஒப்பித்தல் போட்டிகள் வரும். நாங்கள் அனைவரும் பங்கு கொண்டு அந்த அந்த வகுப்புக்கு வரிசையில் பரிசு பெறுவது உண்டு. போக போக மற்றவர்கள் ஆர்வம் குறைந்துவிட, நான் மட்டும் தொடர்ந்து பங்கு பெறுவேன். திடீரென ஒரு தலைப்பு கொடுத்தாலும் பேசுவதில் எனக்கு தகுதி உண்டு என்பதால் என் பள்ளியின் சார்பாக பல ஊர்களுக்கும் சென்று பேச்சு போட்டிகள், பட்டி மன்றங்கள் இவற்றில் கலந்து கொள்வதும் உண்டு. கந்தர் கலிவெண்பா போன்றவை படித்து எழுத்து தேர்விலும் முதல் பரிசு பெற்றால் தொடர்ந்து ஒரு ஊதிய தொகை வரும். இது என் பெற்றோருக்கு உதவும் என்பதும் நான் தமிழ் படிக்க ஒரு காரணம். ஆனாலும் சில காலத்திற்கு பிறகு கட்டாயமாக ஆங்கில புத்தகங்களே படிக்க வீட்டில் ஊக்குவித்தனர்.
விளையாட நேரம் ஒதுக்குவதைக் காட்டிலும் படிப்பதும், யார் எழுதிய புத்தகமானாலும் தேடி படிப்பதும் பொழுது போக்காக இருந்தது. மற்ற குழந்தைகளுக்கும் விட்டு பாடங்களில் உதவுவதும், tutuion நடத்துவதும் மேலும் படிக்க ஆர்வம் வர காரணம்.

2. அறிவியல் துறையில் உங்களுக்கு ஈடுபாடு வருவதற்கு எத்தகைய சூழ்நிலை காரணமாக இருந்தது?

வறுமை. இலக்கியம் படிக்க ஆர்வம் இருந்தும் படித்தால் வேலை கிடைப்பது சிரமம், அறிவியல் படித்தால் உடனே எங்கு வேண்டுமானாலும் வேலை கிடைக்கும் என்று என் சகோதரர்கள் சொன்னதும், என் அக்கா தான் செய்யும் ஆராய்ச்சி பற்றி பேசுவதும், என் அண்ணன் ஐ.ஐ.டியில் தன் அனுபவங்கள் பற்றி சொல்வதும் இதற்கும் மேலாக அவர்கள் விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வரும் போது அவர்களுக்கு கிடைக்கும் நல்ல கவனிப்பும் காரணம். ஒருமுறை என் அம்மா கடுமையாக நோய்வாய்பட, காசில்லாமல் கவனிக்க யாருமின்றி, உறவினரும் கைவிட்ட நிலையில், ஒரு மருத்துவர் எங்கள் வேண்டுகோள் கேட்டு வீட்டிற்கு இரவில் வந்து கவனித்தபோது நான் சொல்லிக் கொள்வேன் " இது போல கஷ்டப்படும் ஏழைகளுக்கு உதவாவது மருத்துவராக வேண்டும்" என்று.

3. உங்கள் மேற்படிப்பு குறித்து சில விவரங்களை பகிர்ந்து கொள்ள இயலுமா?

என் அண்னனும் அக்காவும் மேற் படிப்பு படித்து கொண்டிருந்ததால் மற்ற நால்வரும் இளநிலை படித்து வேலை தேடிக்கொள்ளவேண்டும் என்பதில் என் தந்தை உறுதியாக இருந்தார். ஆசிரியை வேலை பார்த்தாலே போதும் என்பதும் எப்படியாவது என் அக்காவிற்கு திருமணம் முடிக்க பொருள்சேர்க்க வேண்டும் என்றும் திடமாக இருந்தார். ஆனால் ஒவ்வொருவரும் 'நுழைவுதேர்வு தானே! இடம் கிடைக்கும் என்று என்ன நம்பிக்கை?" "முயற்சி செய்து பார்க்கிறேனே!" என்று சொல்லி அனுமதி வாங்குவோம். இதன் படி ஜிப்மரில் மருத்துவ துறையில் உயிர்வேதியில் படிக்க சேர்ந்தேன். நுழைவுத்தேர்வில் 10000 (கிட்டதட்ட) பேரில் தேர்வு செயப்பட்ட 500 பேரில் ஒருத்தியாக நேர்முகத்தேர்வுக்கு அழைக்கப்பட்டேன். வந்திருந்த 500 பேர்களில் ஐவருக்குத்தான் இடம் என்பதால் எனக்கு கிடைக்காது என்று தந்தை நம்பியிருக்க, வந்த அனைவரும் கான்வென்ட் ஆங்கிலத்தில் பேச, நான் தமிழை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து உரையாட, நம்பிக்கை அற்று ஊருக்கு திரும்பிவிட்டோம். ஆச்சரியமாக முதலிடம் பெற்று தேர்ந்தேன். உதவிதொகையும் பிர்லாவிடமிருந்தும் உதவிதொகையும் கிடக்க அது ஆசிரியை வேலையைவிட அதிக ஊதியம் என்பதால் படிக்க அனுமதி கிடைத்தது. அப்போது முதன் முதலில் இறந்த ஒரு மனிதனின் உடலை அறுத்து படிக்கும் போது சக மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும் கேவலமாக பெண் உறுப்புகளை பேசுவதும், அறுவை சிகிச்சை போது தவறாக பேசுவதையும் கண்கூடாக பார்த்து மனித மனத்தின் வக்கிரங்களை அறிந்து கொண்டேன்.

அதன் பின் AIIMS ல் காசநோய்க்கான எதிர்ப்பு சக்தியில் ஆராய்சி செய்ய அனுமதி கிடத்தது. என் சகோதரன் புது தில்லியில் வேலை பார்த்தால், அவனுக்கும் உதவியாக இருக்கும் stipendஉம் சம்பளத்தைவிட அதிகம் (அர்விந்த் கண் மருத்துவ மனியில் விரிவுரையாளர் வேலை) என்றும் தில்லி சென்றேன்.

வேலைக்கான ஊதியத்தைவிட, உதவிதொகை அதிகம் என்றே நாங்கள் அனைவரும் மேற்படிப்பு படிக்க அனுமதி பெற்றோம்.

என் மூத்த சகோதரிக்கே திருமணமாகாத நிலையில் நானும் வீட்டில் இருந்தால் என்ன செய்வது என்பதும், இவை அனைத்திற்கும் மேலாக எங்களுக்கு உறுதுணையாக என் அம்மா இருந்ததும் (அப்பாவிற்கு தெரியாமல் விண்ணப்ப படிவங்களை அனுப்ப,... அப்பா படிப்பதற்கு எதிரி இல்லை என்றாலும் நண்பர்களின் விமரிசனத்தையும் தன்னுடைய உறவினர்கள் எங்கள் குடும்பத்தை ஒதுக்கிவைத்ததையும் அவரால் தாங்க முடியவில்லை) மனம் தளரும் போதெல்லாம் மருந்தாக இருந்தது.


4. நீங்கள் எப்போது சமூகத்தை ஒரு விமர்சனக் கண்ணோடு பார்க்க துவங்கினீர்கள்? அதை குறித்த ஏதேனும் சம்பவங்கள் சொல்ல இயலுமா?

எனக்கு 4 வயதாக ஒருக்கும் போது எதிர்வீட்டு aunty கையில் குழந்தையுடன் மழையில் வெளியேற்றப் பட்ட போது எதனால் என்று அம்மாவிடம் கேட்க, பெண்குழந்தை பிறந்ததால் என்று சொன்னார். புரியாவிட்டாலும் நானும் பெண் தானே அவர்வீட்டு பாப்பாவிற்கு என்ன குறை என கேட்டது நினைவிருக்கிறது.எங்கள் வீட்டில் இரவை கழித்த அந்த பெண் மறு நாள் பாலிடால் குடித்து இறந்தது என்னை பாதித்தது.

என் 2வது வகுப்பு ஆசிரியை கோமளா அனுராதா திருமணம் தடை பட்டு கொண்டே போக, வருத்தப் பட்டு இறந்ததும் அர்த்தம் புரியாத வயதில் ஆழ்மனதில் காயமாகிப் போனது. பள்ளி விடுமுறை என அனைவரும் சந்தோஷிக்க எனக்கு மட்டும் வெறுப்பாகிப் போனது.
5வது படிக்கும் போது என் தோழி மேகலாவிற்கு திடீரென திருமண்ம் ஆக, நண்பர்கள் கேலி செய்ய, பூச்சி மருந்தை குடித்து இறந்து போனாள். அவளை மாலையுடன் பார்த்ததும் மனதில் படிந்திருக்கிறது.
சேரிகளில் வசிக்கும் சிலரை தண்ணீர்கூட தராமல் கேவலமாக பேசுவதும், வயதில் எத்தனை பெரியவராக இருந்தாலும் பெயர் சொல்லி அழைப்பதும் எனக்கு பிடித்ததில்லை. இவர்களுக்கு என் அம்மா வீட்டில் எழுத படிக்க சொல்லி தருவார். ஒரு பெண் சிங்கப்பூரில் வேலை பார்த்த தன் கணவரிடமிருந்து வரும் கடிதங்களை அடுத்தவரை விட்டு படிக்க சொல்வதும், அவர்கள் அந்த பெண்ணின் கணவர் அனுப்பும் பணத்தில் ஏமாற்றுவதை பார்த்த என் அம்மா வீட்டிலேயே இலவசமாக படிப்பு சொல்லி தருவார். அந்த பெண்களின் சந்தோஷம் சொல்லி மாளாது. இது எனக்கு பிடித்திருந்தது. ( :) பாரி)

நானும் சிறு சேமிப்பு, குடும்ப கட்டு பாடு என்றெல்லாம் வீடு வீடாய் சென்று பேச ஆரம்பித்த போது எனக்கு 7 வயது. சிறுமியாக இருந்து கொண்டு குடும்ப கட்டு பாடு பற்றி பேசும் போது கேலி செய்தவர் உண்டு. ஆனாலும் என்னை அலட்சியப்படுத்தியவர் இல்லை.
ஏழைகளை அவமதிப்பவர் இந்தியாவில் அதிகம். இன்னமும் ஒரு பொறியியல் வல்லுனருக்கு கிடைக்கும் மரியாதை ஒரு செருப்பு தைப்பவருக்கு இல்லை. இத்தனைக்கும் யாரும் யாரையும் சார்ந்திருக்காமல் இல்லாவிட்டாலும் அவமரியாதை அதிகம். நானும் என் அண்ணனும் என் தந்தையின் நண்பரின் வீட்டிற்கு அவரே அழைத்ததால் போன போது அவர்கள் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்த ஒரு சிறுவன் "நாங்களே இன்னும் சாப்பிடைல்லை அதுக்குல்ளேயே வந்தாச்சா, போ! போ!!" என்று விரட்டியதும், பாத்திரங்களை அடகு வைக்க போகுமிடத்தில் கேவலமாக பார்ப்பதும் பேசுவதும் என்று தேவையில்லாமல் காரணமில்லாமல் மனதை காயப்படுத்துவது அதிகம். இந்தியாவில் இந்த மனப்பான்மை அதிகம். தன்னிடம் வேலை பார்க்காதவராக இருந்தாலும், தனக்கே சம்பந்தம் இல்லதவராக இருப்பினும் ஏழை என்றால் ஏதோ அடிமைகள் போல் நடத்துவதும், அவர்களுக்கும் உணர்ச்சிகள் உண்டு என்பதை புரிந்து கொள்ள மறுப்பதும் ஏனென்று தெரியவில்லை.

5. இந்தியாவில் அறிவியல் துறையும், அதில் பெண்களின் பங்கும், அவர்களது நிலை குறித்தும் உங்கள் அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்ள முடியுமா?

பெண் விஞ்ஞானிகளுக்கு அதிக நேரம் ஆய்வகத்தில் வேலைசெய்துகொண்டு வீட்டையும் கவனிக்க முடியாது என்ற பரவலான கருத்து உள்ளது. மேலும் ICMR, DST போன்ற இடங்களில் பொருளாதார உதவி தொகை (grant) கிடப்பது கடினம். இதில் நிறைய அரசியல் கலந்திருக்கிறது. என்னுடைய முதல் grant கிடைக்க நான் மிகவும் சிரமப்பட்டேன். சக ஆராய்சியாளர்களும் இரவில் வேலை செய்யும் போது, எனக்கு உன் மீது காம உணர்ச்சி வந்துவிட்டது என்று சொல்லி தொல்லை கொடுப்பதும், ஆரய்சிக்கு கிடைக்க வேண்டிய அனுமதி கிடைப்பதற்காக தடங்கல்கள் செய்வதும் உண்டு. இதையும் மீறி நிறைய பெண் விஞ்ஞானிகள் வந்திருக்கிறார்கள். சில குறைவான பெண் விஞ்ஞானிகள் ஆண்களின் சபலத்தை பயன் படுத்தி அவர்களை வேலை செய்ய சொல்வதும் உண்டு!!

அறிவியல் துறை (மருத்துவ) இந்தியாவில் முன்னேற வேண்டுமானால் அதற்கு உரிய அங்கீகாரம் வேண்டும். ஒரு வேதி பொருள், அல்லது ரேடியோ கதிவீசு kit வரும் போது அதன் தன்மையை புரிந்து கொண்டு சுங்க அதிகரிகள் அதனை உடனே தந்து விட வேண்டும். அதற்கும் லஞ்சம் எதிர்பார்த்து தேக்கி வைத்தால் அதன் வீரியம் கெட்டு விடும். இதற்கும் மேலாக, மனித திசுக்கள், இரத்தம் ஆகியவற்றில் ஆராய்சி செய்ய தேவையான உரிமைகள் பெறவும், மனிதர்களின் confidentiality பாதுகாக்கவும் அரசு சட்டம் இயற்ற வேண்டும்.
சமீபத்தில் பாஸ்டனில் இந்தியாவிலிருந்து வந்திருந்த சில விஞ்ஞானிகளுடன் கலந்துரையாடும் போது இன்னமும் நிலை மாறவில்லை என்பது தெரிந்தது.
அரசு அங்கீகாரத்தோடு national biotechnology board அமெரிக்காவிற்கு பயிற்சி பெற அனுப்ப தேர்ந்தெடுக்கும் விஞ்ஞானிகளில் அரசியல் கலப்பு உண்டு. புது தில்லியில் ஆராய்ச்சி கழகத்திலிருந்து வருபவருக்கு உடனே அனுமதி கிடப்பதும், தென்னக கல்லூரிகளிலிருந்து வருபவருக்கு அனுமதி கிடைக்காததும் சகஜம். cloningஇல் தேர்சி பெற 6 மாத சம்பளத்தோடு, பயண செலவுகளும் தந்து NIH வந்த ஒருவர் ஊர் திரும்பியபோது இதெல்லாம் எனக்கு புரியாது. நான் நன்றாக ஊர் சுற்றி பார்த்தேன் என்று சொன்னதை கேட்டிருக்கிறேன். AIIMSல் இருந்த பெருவாரியான ஆராய்சி மாணவர்கள் கூட்டங்களில் கலந்து கொள்ள வெளிநாடுகளுக்கு செல்ல உதவி தொகையும் அனுமதியும் விரைவாக பெறுவதும், அதே நேரம் தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஒரு கல்லூரியில் உள்ள மாணவிக்கு அனுமதி கிடைக்காமல் இருப்பதும் நானே கேட்ட சில புகார்கள். இந்த நிலை மாறி, தகுதி அடிப்படையில் எல்லருக்கும் பயிற்சி தர வேண்டும் , அறிவியலில் அரசியல் கலப்பு கூடாது.


இதன் இரண்டாம் பாகம் நாளை......

காலங்கள் மாறும்...கோலங்கள் மாறும்...

அடுத்த வரியை நீங்க ஞாபகப்படுத்திட்டு, ஏதோ கனமா எழுதப் போறான்னு நினைச்சா, சாரி, மக்கா, சாரி.

பெங்களூர்ல இருந்தப்போ, இந்த மாதிரியான மாற்றங்கள் மிக அழகா, மனசை தொடர மாதிரி இருக்கும். இந்த ஊர்லயும் அப்படி இருக்கும்னு சொல்றாங்க.

இப்போ என் கவனத்தில் இருக்கின்ற சில விசயங்கள சொல்றேன்.




வீதிகளின் இருபுறமும் இருக்கும் குட்டி பனி சுவர்கள் கரைய தொடங்கி விட்டன. அம்மலைகளின் அடியில் இருக்கும் பழுப்பு நிற புற்கள் "அப்பாடா!" என்று ஒரு சுமையை இறக்கி வைத்து வெளியே தலை காட்டுகின்றன.

காற்று தன் கனத்தை குறைத்து கொண்டுள்ளது இதமாக.

பறவைகள் சில வந்து உற்சாகம் கொடுக்கின்றன. காலை பொழுதில், "ப்ளிங்" என்று சத்தமிட்டபடி
சீ கல்-கள் பறக்கும் அவைகள் ஒரு அற்புதம். தங்களது உடலின் மேல் ஒரு கருமையான சாம்பல் நிறத்தையும், அவற்றின் அடியில் தூய்மையான வெள்ளை நிறத்துடனும் பறப்பதை பார்ப்பது சுகம். Feynman-னின் தந்தை பறவைகளின் சிறகை பற்றி அவருக்கு சொல்லும் போது அதில் இருக்கும் ஒரு மெல்லிய மெழுகு போன்ற ஒரு பூச்சை பற்றி குறிப்பிடுவார். இவைகளின் தூய்மை அக்கூற்றை நினைவு படுத்துகின்றன.

எங்கு போனாலும் இருக்கும் காக்கைகள். அவைகள் மனிதர்களை சுற்றி வாழும் என்பது இங்கு சிறிது மகிழ்ச்சியை தருகின்றது. புறாக்களும் அவ்வாறே.

இவற்றை தவிர எனது வீட்டில் சாளரத்திற்கு அருகில் வசிக்கும் சில குருவி போன்ற பறவைகள் அவ்வப்போது ஹலோ சொல்லும்!!

இன்று காலையில் சில பறவைகள் கீச் கீச் சென்று சப்தம் எழுப்பி, தங்கள் வருகையை தெரிவித்தன. அவைகளை காண முடியவில்லை.

மழை பெய்கின்றது. வானொலியில் ஏப்ரல் மழை என்று கூறுகின்றனர். இந்த மழைதான் பனி சுவர்களை கரைக்கின்றதோ என உணர்வு வருகின்றது.

இப்போதெல்லாம் டெம்ப்ரேச்சர் பாஸிட்டிவில் உள்ளது. 2 லிருந்து 7 வரை.

வசந்தம் வருகின்றது.

நம்மிடையே இருக்கும் நம்மவர்கள்: 6 தபால்காரர்(கள்)

எனக்கு விவரம் தெரிஞ்ச நாள்ல இருந்து இன்னிக்கு வரை மக்களின் வாழ்வோடு பின்னி பிணைஞ்சவருனு நான் பார்க்கிற ஒரு நபர் இந்த தபால்காரர். நாங்க வாண்டுகளா இருக்கும் போது எங்க காம்பௌண்ட்க்கு ரெகுலரா வருவதால் கவனத்தை ஈர்த்த நபர் இவரு. பதினோரு வீட்ல ஏதாவது ஒரு வீட்டிற்காவது தபால் இருக்கும். ஐயங்கார் மாமி, எங்க அம்மா-ட்ட,``ஏண்டி ஜெயம், தபால்காரன் வந்துட்டானா?``ன்னு கேட்பார். அப்படி கேட்டால், NGM காலேஜ்ல மேலாளரா வேலை செய்யும் அவரோட கணவருக்கு மதிய சாப்பாடு எடுத்து செல்ல, அந்தோணி என்பவர் சீக்கிரம் வந்துருவார்னு அர்த்தம். இப்படி தபால்காரர் வருவது அவருக்கு நேரத்தை உணர்த்தும் விசயமா இருந்துச்சு.

இந்த தபால்காரர்கள் சைக்கிள் அல்லது கால் நடையா நடந்து, ஒரு கற்றை காகிதங்களை கையில் வைத்துக் கொண்டு, மீதியை அவர்களின் உடலுறுப்பாகவே ஆன தோள் பையில் வைத்துக் கொண்டும் வருவது, பலருக்கு ஒரு வகை எதிர்ப்பார்ப்பையும், நிம்மதியையும் தருவதாக இருக்கும். எங்க ஏரியா தபால்காரர் பொதுவா, பாலா கோபால(BG) புரம் தெரு ஆரம்பித்து, பல்லடம் ரோட்டை ஒட்டிய சில இடங்களை சுற்றி விட்டு பின்பு எங்க தெருவுக்கு வருவார். எனது பெரியப்பாவிற்கு எப்போதும் ஒருவித பரபரப்பு உண்டு தகவலை முன் கூட்டி அறிவதில். ஆகையால் விடுமுறை நாட்களில் (postal holidays அற்ற மற்ற நாட்களில், குறிப்பா சனிக்கிழமைகளில்) என்னையும் சில வாண்டுகளையும் முன்னரே BGபுரத்திற்கு அனுப்பி தபால்காரரிடம் தபாலை பெற்று வரச் சொல்லுவார். அப்போது நாங்க வண்டிய எடுத்துகிட்டு (பஸ் தான்...) சும்மா டிர்ர்ர்ர்ன்னு கிளம்பினா, கிருஷ்ண மூர்த்தி டாக்டர் கிளினிக் பக்கத்துல அவர பிடிச்சுடுவோம். அவருக்கு மூடு நல்லா இருந்தா உடனே பார்த்து தருவாரு. இல்லாட்டி ``அதுதான் வரிசையா வரேன்ல.. போய் அய்யன்கிட்ட சொல்லு``ன்னு முடுக்கி விடுவார். அவரு தபால கையில குடுத்துட்டார்னா வர்ற சந்தோஷம் இருக்கே யப்பா....

இவர்களிடம் இருக்கும் ஒரு பழக்கம். இது ரொம்ப பாஸிட்டிவ்வான ஒரு தன்மைன்னு இன்றைக்கு தோன்றுகின்றது. எப்போ போய் இவங்ககிட்ட தபால் இருக்கான்னு கேட்டாலும், அன்றைய நாள்ல நமக்கு தபால் இல்லைன்னா, ஒரு வித கடமை கலந்த மனோபாவத்துடன், ``நாளைக்குதான்`` ந்னு சொல்லுவாங்க. தபால் இல்லைன்னு மூஞ்சில அடிக்கிற மாதிரி சொல்ல மாட்டாங்க. இதுவே எங்களுக்கு பழகி போய்,``என்னங்க தபால் இருக்கா, இல்ல நாளைக்கு தானான்னு`` கேட்க ஆரம்பிச்சிட்டோம்.
இவர்கள் அணியும் சீருடை பல சமயங்களில் வண்ணங்கள் மாற்றப்பட்டு, சமீப காலங்களில் காக்கி நிறத்தில் இருக்கின்றது. எனக்கு தெரிந்து இவர்கள் ஒரு வித சாம்பல் கலந்த நீல நிறம், மர நிறம், என பல நிறங்களில் காட்சி தந்துள்ளனர். மேலும் ஒரே பீட்டில் நீண்ட நாள் வந்தவராயின் ஒரு சினேக மனோபாவத்தையும் இவர்கள் நமக்கு தருவார்கள். என்னோட அன்பு ராஜூ அண்ணாவிற்கு இண்டர்வியூ கடிதம் வரும்னா அதை முன்னரே தபால் காரரிடம் சொல்லிவைத்து தபால் நிலையத்திலேயே அதை வாங்கிக்கிற சலுகைகளையும் அவங்க தந்தாங்க.
நாங்க பழனிக்கு மாறினப்பிறகு, இங்கும் தபால்காரர்களது தன்மைகளின் பல ஒற்றுமைகளை பார்த்தேன். நாங்க இருக்கிறது தெற்குரத வீதி. அப்பா பெயர் திரு. சுப்பிரமணியன். வடக்குரதவீதியிலும், இன்னொரு திரு. சுப்பிரமணியன். இன்னொரு ஒற்றுமை (தபால் காரருக்கு கொடுமை) என்னன்னா, இவரும் வாத்தியார். தெருவின் பெயர் சரியாக இல்லாத, குறிப்பா ரதவீதி -ன்னு மட்டும் இருக்கிற கடிதங்கள் சிலது ரெண்டு இடத்திலும் பாடாய் படும். ஆனாலும் இந்த தபால்காரர் இருக்காரே, மிகச் சரியாக இதை கொண்டு சேர்த்துடுவார்.
நான் பெங்களூர் வந்த பிறகு, இன்ஸ்டிட்யூட்டில் என்னை அடையாளம் கண்டு கையில் கடிதத்தை கொடுக்கும் அளவிற்கு அவர்கள் நட்பு பாராட்டினார்கள்.`` ஏனு பாலாஜி சாரே``-ன்னு அவங்க கூப்பிடறதுல இருக்குற வாஞ்சை மற்ற எந்த இடத்திலும் நான் பார்க்கவில்லை. இவர்கள் நமக்கு முக்கிய செய்தி தொடர்பாளர்களாக இருக்கின்றனர். இந்த ஈ-மெயில் யுகத்திலும் இவர்களது சேவை மிக்க அவசியமானது. இவர்கள் மழை வெய்யில் என்று எந்த காலநிலையிலும் தங்களை கரைத்துக்கொண்டு நமக்கு செய்யும் சேவைக்கு ஈடு ஏதுமில்லை.மேலும் கிராமங்களில் இவர்களது சேவை பலதரப்பட்டது. சிலருக்கு படித்துக்காட்ட வேண்டும். சிலருக்கு பதில் எழுதிதர வேண்டும். போர் முகத்தில் இருக்கும் தனது மகனிடமிருந்து கடிதத்தை எதிர்பார்த்து இருக்கும் மூதாட்டிக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டி இருக்கும். இவ்வாறு பல ..ம் கள்.
இவர்களின் தொழிற்சார்ந்த சகோதரர்கள் தான் தந்தி பட்டுவாடா செய்யும் நபர்கள். இரவு பகல், என்றில்லாமல் எந்த வித செய்தியையும் ஒரு ப்ரோஃபசனல் மனோபாவத்துடன் செய்யும் இந்த நபர்களும் நமது நன்றிக்குரியவர்கள்.
இப்படி பட்ட இந்த நபர்களுக்கு அரசாங்கம் தரும் சம்பளம் மிகவும் சொற்பமே. இந்த அருமையான நண்பர்கள், விழா காலங்களில் ஒரு பேப்பர் எடுத்துக் கொண்டு உங்களால் ஆனதை கொடுங்கள் என நம் முன் நிற்கும் போது, நாம் தான் உண்மையில் வெட்கம் கொள்ள வேண்டும்.
இவர்களுக்கு என் நன்றிகள்.

அன்புடன்
பாலாஜி-பாரி

அணு என்ற கருத்துருவாக்கம் -2

அனைத்திலும் அவற்றுக்கு உண்டான ஒரு பிரத்யேக அழகுண்டு. ஆனால் அனைவருமே அவற்றை பார்ப்பதில்லை
-கான்பூசியஸ்

நாம் அணு என்பதை பற்றி பேசுவதற்கு முன், ஏன் இப்படியான தலைப்பு என்பதை ஒரு எடுத்துக்காட்டுடன் பார்ப்போம்.

உறுமி மேளம் என்றால், மேலுள்ள படத்தை பார்த்து இது தான் உறுமி மேளம் என்று கூறிவிடலாம். மேலதிகமாக இது ஒரு தாள வாத்தியம் என்பதும், இதன் வடிவம் பற்றிய தகவல்களும், இதனை செய்யும் முறையும், உண்டாக்கும் ஒலியும், உறுமி மேளம் என்பதற்கான ஒரு புரிதலை உண்டாக்கும்.

ஆனால் அணுவை பற்றி இவ்வளவு எளிதாக ஏதும் சொல்லிவிட இயலவில்லை. ஏனெனில், முற்காலத்தில் இதை பார்க்க இயலாத நிலை மட்டுமே இருந்தது. இதன் வடிவம் பற்றி கருத்துகள் மட்டுமே சொல்லப்பட்டன. இக்கருத்துக்களுக்கு எந்த வித நிரூபணங்களும் இல்லை. ஆகவே எனக்கு இத்தலைப்பை தவிர வேறேதும் மிக பொருத்தமானதாக தெரியவில்லை. இன்று வரை அணு என்ற கருத்துருவாக்கத்தின் மூலமும் வேர்களும் அறிவியலின் வராலாற்றை ஆராயும் ஆய்வாளர்களுக்கு ஒரு புதிராகவே இருக்கின்றன.

ஆனால், அக்கால அறிஞர்கள்/தத்துவவாதிகள் அணு என்ற ஒன்று உள்ளது என்பதை அவதானித்து இருந்தனர். சென்ற பதிவு அவர்கள் அவ்வாறு உணர தலைபட்டதற்கு எத்தகைய சிந்தனை கோர்வை காரணமாக இருந்தது என்பதை முன் வைத்தது. இந்த பதிவு டிமாக்ரிடஸிற்கு முன்பே இந்தியதுணைக் கண்டத்தில் தோன்றிய அலுக்யா என்ற ஒரு சிந்தனையாளரை அறிமுகம் செய்கின்றது. இவர் கனடா என்றும் அழைக்கப்பட்டார். கனடா என்றால் அணு-உண்ணி என்று பொருள்.

இவர் கிமு 7-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு சிந்தனா சாலையும், சமயப் பள்ளியையும் நிறுவினார். இவைகளின் மையக்கரு அணுவை சார்ந்தே இருந்தது. இவரது கருத்துப்படி அறிவு என்பது ஆறுவகையான நேர்மறை பிரிவுகளின் மூலம் பெறக்கூடியது. அவையாவன பொருள், தரம், செயற்பாடு, பொதுத்தன்மை, குறிப்பானதன்மை, தெரிந்தறிதல். இதில் பொருள் என்பது ஒன்பது வகையான வெளிப்பாட்டுத் தன்மை உடையது. இவற்றில் ஐந்து பருபொருள் அடிப்படைகளிலும் (நீர், நிலம், காற்று, நெருப்பு, ஈதர்**), மேலும் நான்கு அரூபமானவையாகவும் (நேரம், வெளி, சுயம், மனம்) உள்ளன. இவற்றில் பருபொருள் அடிப்படையில் அமைந்தவை அனைத்தும் அணுக்களால் ஆனவை. இயற்கையில் நமக்கு கிடைக்கும் மீச்சிறு துகள் ஆறு அணுக்களால் ஆனவை என்றும், இவைகள் சூரிய ஒளிக்கற்றையில் சோடி,சோடியாக (கடவுள் அல்லது மற்ற காரணங்களால்) இருப்பதாகவும், அவர் கூறினார்.

இக்கருத்துக்கள் இன்றைய தேதியில் ஒரு விளையாட்டு போல தோன்றினாலும், தன் ஆய்வுக்கான கருவை தெளிவாக வரையறுத்து பின்பு அவற்றை பிரித்து பட்டியலிட்ட தன்மைக்காகவேனும் அவரது முயற்சியை தெரிந்து கொள்வது அவசியமாகின்றது. மேலும் கனடா, அணுவை பற்றி, நாம் உணர்தல் மூலம் தெரிந்து கொள்வதைவிட அவதானிப்பதன் மூலமே தெரிந்து கொள்கின்றோம் என்பதிலும் தெளிவாக இருந்தார். அவர் இந்த அவதானத்திற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டும் கொடுத்திருந்தார். பருபொருட்களை கணக்கிலடங்கா (சுழிக்கு ஒப்ப) பங்காக பிரித்து கொண்டே போனால், ஒரு மலைக்கும், ஒரு கடுகிற்கும் எந்தவொரு வேறுபாடும் இருக்காது. ஏனெனில் சுழியும் சுழியும் ஒன்றே எனக் கூறினார்.

இதை பற்றி பொனமரோவ் கூறும் போது: டிமாக்ரிடஸ் கனடாவின் தத்துவங்கள் பற்றி அறிந்திருந்தாரா?. இது சாத்தியமே ஏனெனில் டெமாக்ரிடஸ் ஒரு பயணவிரும்பி. அவர் பயணித்த இடங்கள் பல. ஆகையால் இந்தியாவிற்கும் பயணத்திருக்கலாம். அவ்வாறு இருந்தால் கனடாவின் கருத்தே தொன்மையானதாக இருக்கக் கூடும்.

இத்தகைய மாபெரும் சிந்தனையாளர்கள் வாழ்ந்த சூழல் கிழக்கும் மேற்கும்!! ஆனாலும், அவர்களது கருத்து, அவர்களது பார்வை சந்திக்கும் புள்ளிகள் மிகவும் சுவாரசியமானது இல்லையா?

சரி. மேலும் இத்தகைய கருத்துக்கள் எவ்வெவ்வாறு உருமாற்றம் பெற்றன என்பதை வரும் பதிவுகளில் அறிய முயற்சிப்போம்.
-தொடரும்

** ஈதர் பற்றி அவர் எந்த வகையில் சொல்லி இருப்பார் என்பது எனக்கு புதிராகவே உள்ளது. இதை பற்றி மேலும் தகவல் கிடைத்தால் உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கின்றேன்.

அணு என்ற கருத்துருவாக்கம் -1

அணுக்களை பற்றி பேச, கவிதை போன்ற மொழி நடையே மிக்க வசதியாக உள்ளது. - நேய்ல்(ஸ்) போர் (1885-1962 AD )

அணு என்ற வார்த்தை நம்மில் பலர் பல இடங்களில் கேட்டிருப்போம். சித்தர் பாடல்களில் கூட இதை பற்றிய குறிப்புள்ளதாக அறிகின்றேன். ஆங்கிலத்தில் atom என்று அழைக்கப்படும்.

அணு என்ற வார்த்தை எதை குறிகின்றது?. இது குறித்தான சிந்தனை யாரால் எப்போது முதன் முதலில் பதிவு செய்யப்பட்டது?

இக்கேள்விக்கான பதில் நோக்கி நாம் கால இயந்திரத்தை பின்னோக்கி செலுத்தினால்……
நாம் அடைந்த இடம்: மத்திய தரைக் கடல் பகுதியில் இருக்கும் த்ராசியன் கடற்கரை.
கால இயந்திரத்தின் மானிட்டரில் நாம் பார்க்கும் கால அளவை: 460 - 370 B C

ஒரு மிதமான வெய்யில் இருக்கும் நற்காலை பொழுது. கடலை ஒட்டிய ஒரு பாறையின் மேல் அமர்ந்து கொண்டிருக்கின்றான் டிமாக்ரிடஸ். அவன் கைகளில் ஒரு ஆப்பிள். தன் முன் இருக்கும் பரந்து விரிந்த ஆகாயமும், அதனை மௌனமாக தொட்டு விளையாடும் ஆழமான கடலும் அவனுள் ஒரு மோனத்தை உருவக்குகின்றது. அப்பொழுது அவனுள் இருக்கும் ஆகாயத்திலிருந்து ஒரு மின்னல் கீற்று ஒரு சிந்தனையாக வெளிப்படுகின்றது. ” இந்த ஆப்பிளை நான் வெட்டினால், இரு அரை பகுதிகள் கொண்ட துண்டுகள் கிட்டும். அவைகளில் ஒரு பகுதியை நான் வெட்டினால் என்னிடம் நான்கில் இரு பகுதிகள் இருக்கும். இவ்வாறே நான் தொடர்ந்து வெட்டிக்கொண்டே போனால், என்னிடம் 1/8,1/16, 1/32, ..1/1024…..etc., என ஒரு ஆப்பிளின் சிற்சிறு துண்டுகள் கிடைத்துக் கொண்டே இருக்குமா? அல்லது, இந்த முயற்சியில் ஒரு கட்டத்தில் ஆப்பிளின் பண்பை இழந்த, தனித்தன்மையிலான மீச் சிறு துண்டுகள் மட்டுமே எஞ்சுமா?”

அவனது இக்கேள்வியில் ஒரு உண்மை பொதிந்து கிடந்தது. ஒரு பொருளை சிதைத்துக்கொண்டே போனால் ஒரு கட்டத்தில் மேலும் பிளக்க இயல நிலை உண்டாகும் என்ற முடிவுக்கு வந்தான். அதை அவன் “பிளக்க இயலா துகள்” என பெயரிட்டான். கிரேக்கத்தில் அதனை
ατομοζ என்று அழைப்பர். ஆங்கிலத்தில் atom என்று பிற்காலத்தில் வழங்கலாயிற்று. இந்த தகவல்களை அவன் “Little world system” என்ற புத்தகத்தில் பதிவு செய்துள்ளான்.

சரி. நாம் மீண்டும் புறப்பட்ட இடத்திற்கே மீண்டு(ம்) வந்து விடுவோம்.

தற்கால அறிவியலில் டெமாக்ரிடஸ் அணு கருத்துருவாக்கத்தின் தந்தை என போற்றப்படுகின்றார்.

இவரை பற்றி சிறு குறிப்பு: அப்டேரா என்ற இடத்தில் பிறந்தார். இந்த இடம் மத்தியதரைக் கடல் பகுதியில் அமைந்த த்ராசியன் கடற்கரையில் இருந்தது. இவர் லூசிப்பஸின் சீடன் ஆவார். மேலும் இவர் சால்டியன் சான்றோர்களிடமும், பெர்சிய மாகி -இடமிருந்தும் பாடங்கள் பெற்றார். இவர் பெரிய நாடோடியாக இருந்துள்ளதால் பல தகவல் அறிந்தவராகவும் சித்தரிக்கப்படுகின்றார். இவரது நகரத்து மக்கள் இவரிடம் பெரு மதிப்பு வைத்திருந்ததாகவும், இவரது இறுதிச் ஊர்வலத்தில் பொது மக்கள் பெருந்திரளாக இருந்தனர் என்றும் கூறப்படுகின்றது. ஓவியர்கள் இவரை உயரமான, குறுந்தாடியுடைய மனிதனாக சித்தரிக்கின்றனர்.

நான் மேலே குறிப்பிட்டதை நன்கு கவனித்தால் தெரியும் நான் சொன்னது முதன் முதலில் “பதிவு” செய்யப்பட்ட தகவல் என்று. நமக்கு அங்குமிங்குமாக கிடைக்கும் வராலாறு என்ன சொல்கின்றது என பார்ப்போம். டெமாக்ரிடஸ்-ன் ஆசானான லூசிப்பஸ்-க்கும் அணு கருத்துருவாக்கத்தில் பங்கு இருகின்றது என கூறப்படுகின்றது. பண்டைய இந்திய சிந்தனையாளர்களில் ஒருவரான கனடா என்பவரும் டெமாக்ரிடஸ்-க்கு முன்பே அணுக் கருத்துருவாக்கத்தில் கவனம் கொண்டார் என்றும் தெரிகின்றது. இதை பற்றி விவரமாக அடுத்த பகுதியில் பதிகின்றேன்.

-தொடரும்

இந்த கட்டுரை (தொடர்) L I Ponomarev அவர்களால் எழுதப்பட்ட The quantum dice என்ற புத்தகத்தின் அடிப்படையில் எழுதப்படுகின்றது. இப்புத்தகம் Mir publishers Moscow- ஆல் 1988-ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. எனக்கு இந்த புத்தகம் ஒரு பழைய புத்தக கடையில் கிடைத்தது

பாலாஜி-பாரி

பணி இடமும், பனி இடமும் !!

அன்பு நண்பர்களுக்கு,
பாலாஜி-பாரி யின் வணக்கங்கள்.நான் கடைசியாக வலைப் பதிந்தது அக்டோபர் மாதம் என நினைக்கின்றேன். இப்பொழுது மீண்டும் வலை பதிய வந்துள்ளேன்.
இந்த கால இடைவெளியில் பல நிகழ்வுகள். என் பணியிடம் இப்போது பனி இடம். நான் கனடாவில் புதிய பணியை ஒப்புக் கொண்டுள்ளேன். இந்த இடம் மிகவும் அழகாகவும், பணி நிறைவை தருவதாகவும் உள்ளது. இங்கு வந்து மூன்று மாதங்கள் கழிந்து விட்டன. இங்குதான் முதன் முதலில் நேரடியாக பனியை பார்க்கின்றேன். நான் இப்போது இருப்பது கிழக்கு கடற்கரையில். இங்கு பனி விழுவது அதிகம், என்றாலும் அவ்வப்போது வந்து போகும் பனிப்புயலினால் வீட்டிற்குள்ளேயே அடைபட்டிருக்க நேரிடும். ஒரு நாள் விவரம் தெரியாமல் காலையில் கடமையாக தொழிலுக்கு கிளம்பி, பாதி வழியிலேயே மேலும் செல்ல இயலாமல் வீட்டிற்கு வந்து ரேடியோவை திருகினால், “ஐயா, இன்னிக்கு லீவுங்கையா” என்ற சேதி .

இங்கு வந்து இந்த காலவெளி ஓட்டத்தில் கலந்து இளைப்பாறும் சமயத்தில் இனி வலை பதியவும் இயலும் எனத் தோன்றுகின்றது. எனது பதிவு இதுகாறும் கூட்டாஞ்சோறு போல் இருந்தது. மதி அவர்களின் உதவியுடன் தனி தனி பண்டமாக இனி உங்களுக்கு வழங்க அவா. ஆதலினால் இந்த புதிய வீட்டிற்கு குடி புகுதல்.
முதலில் செய்ய வேண்டியது எப்போதோ தொடங்கிய ஒரு தொடர்கதையை முடித்து வைத்தல். பின்பு பார்த்த படங்கள் பற்றிய ஒரு பதிவு. அறிவியல் பதிவுகள் சில. இதெல்லாம் தாள்களில் எழுதப்பட்டு சிதறிக் கிடக்கின்றது. ஒவ்வொன்றாக அந்தந்த categories -ல் பதிய எண்ணம். பின்பு “நம்மிடையே இருக்கும் நம்மவர்கள்” என்ற தொடரையும் தூசி தட்டுகின்றேன்.

இனி மேல் நான் paari.weblogs.us என்ற இடத்தில் மட்டுமே வலை பதிய உள்ளேன். தாங்கள் மேலுள்ள சுட்டியில் எனது புது இடத்திற்கு வர முடியும்.
அன்புடன்
பாலாஜி-பாரி

நான் உணர்ந்த நீ

மலர்கள் நிறைந்த சோலையை காட்டினேன்
வண்டுகளின் இருப்பே உன்னை உறுத்தியது
என்னுள் நந்தவனங்கள் அழிந்தன

மஞ்சள் மாலை மேகங்கள் காட்டினேன்
"ஓ!.. அதனால் என்ன?" என்றாய்
என் மனதில் தொடு வானம் இருண்டது

நட்சத்திரங்களின் ஒளிச் சமிஞ்ஞைகளை சுட்டினேன்
நீ மின்மினிகளில் உன்னை பார்த்தாய்
எனது கிரகத்தில் அடுப்பு அணைந்தது.

நான் இப்போது செயலற்று விலகுகிறேன்
இனியும் என்னுள் இருக்கும்
உன் இயற்கையை கொல்லலாகாது.

-பாலாஜி-பாரி

மூளை சுமப்பவர்களின் பயணம்!!

மூளையை அதன் இடத்தில் இருந்து விலக்கி, அமிக்டாலாவை ஊதி பெரிதாக நிரப்பி மூளை இருந்த இடத்தில் அதை மறு ஈடு செய்த நபர்கள் இவர்கள். இவர்களின் பாதை அனைத்தும் அவர்களது உணர்வால் நிரப்பப் பட்டிருந்தது. அவர்கள் சந்தோஷத்தையும் கொண்டாடினார்கள். துக்கத்தையும் கொண்டாடினார்கள். இவர்களும் பல இடங்களில் இருந்து ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை நோக்கி உணர்வால் மட்டுமே உந்தப்பட்டு சென்று கொண்டிருந்தனர்

ஒரு சமவெளியில் மாடுகளின் மேய்ச்சல் நிலத்தின் அங்கமாக இருந்த அச்சிறுவனின் கையில் ஒரு புல்லாங்குழல். சுற்றி இருந்த அந்த இடத்தின் வெற்றிடத்தை நிறைத்தது அவனது இலக்கணங்களுக்குள் வராத மன ஓசை. நுரையீரலில் தோன்றி அமிக்டாலாவின் அற்புதத்தில் கலந்து புல்லாங்குழலின் துளை வழியே வந்த இசை மாடுகளையும் மரங்களையும் அவன்பாற் வசப்படுத்தியது. இசை நன்று. இலக்கணங்கள் கட்டுமானம். புது இசை அவனது உணர்வு. கட்டுமானங்கள் உடைபட்டன. அவன் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான்.

ஆடிக்கொண்டு வந்த அவளையும் அவன் இசை கவர்ந்தது. அவள் நின்றாள். அவள் மயங்கினாள். அவள் குதூகலித்தாள். அச்சிறுவனிடம் " கண்ணனின் விந்தை நான் கண்டேன். சிறுவ என் பயணத்தில் இணைந்து கொள். நோக்கம் பயணத்தின் பாதையில் நாம் காண்போம். என்னில் இருந்த உணர்வின் பிரதிபலிப்பை உன் குழலின் வழியே அந்த பசுக்களை அடையக் காண்கின்றேன். அவைகள் நன்றிக்குரியன. நாம் செல்வோம்" என்றவாறே முந்தானையில் முடிந்த மூளையின் வெளிப்புற சாயலை அவனிடம் காட்டினாள். அவனும், குதித்து எழுந்து புதரில் நரிக்காக வைத்துவிட்ட அந்த மூளையை எடுத்துக் கொண்டு, பிரபஞ்ச மொழிக்கு ஊடாக அப்பாதையில் நடக்க துவங்கினான்.

சற்று தொலைவில் இவர்களைப் போல் பலர் எந்தவித கட்டுபாடுமற்று தங்கள் நிலையில் ஆழ்ந்த களிப்பும், பேருவகையும், நிகரற்ற சோகமும் தனதாக்கி கொண்டு இவர்கள் சென்ற திசையிலேயெ சென்று கொண்டிருந்தனர். ஓவென்று அழுது கொண்டும், ஹா... ஹா.... என்று சிரித்து கழித்தும்.

-தொடரும்

-பாரி

அமிக்டாலா மூளையர்கள்!!

இதயம் சுமப்போர் போல் அல்லாது, தலையில் கபாலம் பிரித்து உள்ளிருக்கும் அமிக்டாலா பகுதியை மறு ஈடு செய்து, முன்,பின் மூளையை களைந்து அதை கையிலெடுத்து, ஈட்டி போன்ற அமைப்பின் முன் செருகிக் கொண்டு அவன் "ததிங்கிணத்தோம், தத்தரிகிடதித்தோம், தத்தரிகிட தத்தரிகிட தத்தரிகிடதித்தோம்... தட்டாவது வீச்சாவது... அனைத்தும் வெறும் பேச்சு..என் நடை என் உள்ளப்பாடு ஐயா!!" என எதிரே உள்ளவன் உணரும் வகையில் குதித்து களித்தும், களித்து குதித்தும் சென்றான். மரங்கள் அசைந்தன. மலர்கள் சிரித்தன. ஒரே ஆரவார எக்காளம் அவனுக்கு... "ஹே.... " என்று கூக்குரலிட்டவாறே ஓடித்திரிந்தான். அவனும் பாதையில் முன்னேறியவாறே இருந்தான்.

மலைகள் நிறைந்த பகுதியிலிருந்து தருவிக்கப்பட்ட ஒருவித கிறக்கம் தரும் தேனை நீங்கள் பருகியதுண்டா?. அதன் சுவை இனிப்பு. ஆனால் அதன் நறுமணம் தன்னைச் சுரந்த மலர்களின் நினைவினை பொதித்துக் கொண்டிருக்கும். (NT,Jens,balu,srika Thanks guys!!)

இதன் கிறக்கத்தையும் உள்வாங்கி "ஆடினா நான் ஆடினா அது ஆட்டம் மக்கா" என்று கைகொண்ட வாத்தியத்தை தனது சீராக மற்றவருக்கு மாறாக முழங்கி கொண்டே அவளும் இறங்கினாள். வந்தான் என் காதலன், வாழ்வில் அவனில்லை எனில் சாதலின் என ஒலித்தவாறே வந்தாள் அவளும் ஒய்யாரமாக. அவளது வழியில் காட்டு மலர்களும், கானக்குயில்களும் அவளுடன் அன்பு மொழி பேசின; ஓயாமல் அவளும் அவைகளிடம்.

இதை நன்றாக உணர்ந்து, எந்த ஒரு திட்டமும் இன்றி, போகும் வழியில் இறைந்த மலர்களை சுமந்தவாறே அந்த ஓடையும் அவள் துணையாக சென்றது.

-தொடரும்

பாரி

(குறிப்பு: அமிக்டாலா- உணர்வுகள் உருவாக காரணமாக இருக்கும் மூளையின் ஒரு பகுதி)

இதயச் சுமையாளிகளின் சந்திப்பு

அப்பள்ளத்தாக்கில் இருந்த ஒரு மரத்தின் மீதமர்திருந்த சிறுவனின் கையில் ஒரு பொட்டலம். அதில் அவனது இதயம். அவன் தொணாத்திக் கொண்டு இருந்தான். அப்போது அம்மரத்தின் அருகிலே நின்று கொண்டிருந்த மற்றொரு இதயம் சுமப்பவன், ஒரு சிறிய பென்சிலை கொண்டு பல எண்களை எழுதி அழித்துக் கொண்டே,அச்சிறுவனின் தொணத்தலை கேட்டான். சிறுவன் " நான் ஆசையுடன் சென்றேன் பல விசயங்களை கற்றுக் கொள்ள வகுப்பிற்கு. எனது மாமா பயிற்றுவித்த படிக்கும் முறைகளால், நான் மேலும் படித்த விசயங்களை மற்றவர்களிடம் குறிப்பாக ஆசிரியர்களிடம் பகிர்ந்து கொண்டபோது கிடைத்தவை பிரம்படிகள். அதுவும் உள்பாதத்தில். இதயம் நொறுங்கியது. ஆசை அழிந்தது. இதோ! என் கையில் ஒட்டி வைக்கப்பட்டுள்ள என் இதயம்." கவனமாக தனது இதயத்தை கழற்றி கையில் வைத்துக் கொண்டிருந்த மற்றொரு இதயம் சுமப்பவன் எக்காளமாக கூறினான் "போ! போ!! இனி உன் அகராதியில் ஆசையும் இல்லை! இதயமும் இல்லை!!" பின்பு அலுத்துக் கொண்டு மேலும் மெதுவாக " என்னிடமும்தான்" எனக் கூறிக் கொண்டே, எண்களை கூட்டிக் கழித்து பெருக்கி தனது வாழ்க்கையை வாழ தன்னை தயாரித்துக் கொண்டான்.

அங்கே ஒரு பாறையின் மீதமர்ந்த மற்றொருவன், தன் துணையுடன் புணர்ந்த கொண்டிருந்த சமயத்தில் எவ்வாறு தன் துணை, படைகளின் குண்டுகளுக்கு பலியானாள் என்றும், இனி எப்போதுமே நிரப்பப்பட இயலாத ஒரு வெற்றிடத்தில் தன் ஸ்கலிதம் பாதியில் முடிந்து போனதை கூறி தன் இதயத்தை அவனது பொதியில் இருந்து வெளியில் காட்டினான். அதைக் கேட்ட அருகிலிருந்தவன், "சரி இப்போ என்ன?. என் விறைத்த குறியை சிதறச் செய்யவும் அவர்களால் ஆனது. இனி நம் குறிகள் நம் தலையில் தான்", என கூறிவிட்டு அமைதிகாத்தான் சற்றே படபடத்த தன் கையில் இருந்த இதயத்தை தாலாட்டிக் கொண்டே.

சிறிதும் கவலையின்றி, தனக்கு சந்தர்ப்பங்கள் மறுக்கப்பட்டதையும், மற்றவர்கள் சூழ்ந்து தன்னையே அவர்கள் மறக்கடித்ததையும், இவைகளையே சித்தாந்தங்களாக கொண்டு அவர்கள் வாழ்ந்ததையும் அவள் கூறினாலும் பள்ளத்தாக்கை அடைய மேற்கொண்ட பெருமுயற்சிகள் வியர்வையை தந்து அவளது நிலையைக் காட்டியது. அவள் தான் சுமந்த இதயத்தின் சுமையை பொருட்படுத்தவில்லை.

இத்தகைய நிலையில் தங்கள் இதயத்தின் கைப்பிடியில் இருந்து விலகி வாழ்வது வாழ்க்கை என்று அவர்கள் நம்பச் செய்யப்பட்டார்கள். அத்தகையோர் அங்கே குழுமி இருந்தனர். அவர்கள் குழுமியதன் நோக்கம் என்னவென்று அவர்கள் அப்போது உணரவில்லை. அது ஓர் கூட்டம் என்று மட்டுமே உணர்ந்தனர்.

இருள்கறுப்புக் குதிரையில், தனது முடி அலை போல பரவ, காற்றை போல் அப்பள்ளத்தாக்கை அவள் அடைந்தாள். அவள் நம்மைப் போன்ற சாதாரன மனுசி. இதயத்தை தன் உடலின் ஒரு பாகமாக கொண்டவள். அங்கே அவள் கண்ட கூட்டம் அவளை நிலை குலையச் செய்தது. அவளுக்கு இதயத்தை சுமந்தபடி மக்கள் வாழ இயலுமா? என்ற கேள்வியும், அவர்கள் பேச்சை கேட்டு இவர்கள் அதைச் சுமந்தால் வாழ இயலாது என்பதையும் அறிந்து, தன்னில் ஓர் பிளவாக அவள் அங்கிருந்து சென்றாள். ஆனாலும் அவள் பட்ட அதிர்ச்சி அவளது உயிர் நிலை ஆட்டி வைத்தது.

அவள் தனது பாதையில் செல்ல யத்தனிக்கும் போது ஒரு பேரிரைச்சல் சில காத தூரங்களுக்கு அப்பாலிருந்து வருவதை கேட்டாள்.

-தொடரும்.

இதயத்தை சுமக்கின்றவர்கள்!!!

இது மற்றொரு ஜீவன். தன் இதயத்தை ஒரு கூடையில் சுமந்து கொண்டு அதை இடுப்பில் இட்டு காக்கை, கழுகுகளிடமிருந்து காப்பாற்ற ஒரு மெல்லிய துணியால் மூடி ஒரு ஒற்றையடி பாதையின் வழியாக முக்கிய வீதியை அடைந்தது.

அஜ்ஜீவனின் நடையிலும் தீவிரம். முகத்தில் ஒரு நிராசை. என்ன இது என்று சொல்ல இயலா ஒரு குறிப்பில்லாத முகத்தோற்றம்.

அந்த ஜீவனின் நடை முன்னோக்கியே இருந்தது. பையில் இதயத்தை சுமப்பவர், அந்த ஜீவனை சந்திக்க ஆவலானார். தனது துரித நடையில் நம்பிக்கை வைத்து, அடிகளை எட்டிப் போட்டார். அந்த ஜீவனின் கவனத்தை கவர தன்னால ஆன அனைத்தையும் செய்தார். ஒரு வழியாக அவரை எட்டினார். கூடையில் இதயம் சுமப்பவரை சற்று கடந்ததும், தலையை மட்டும் திருப்பி, எங்கே என்று கண்களால் வினவினார். ஆனாலும் இருவரின் நடையிலும் சற்றும் வேக குறைச்சல் இல்லை.

கூடையில் இதயம் சுமப்பவரோ, 'பாதைகள் பலவானாலும் போகும் இடம் ஒன்று' என்று கூற, கைப்பைக்காரர் அமைதியுற்றார்.

கூடையில் இதயம் சுமப்பவர் தான் கடந்து வந்த பாதைகளை நினைக்கும் பொழுது, சிறிது துணுக்குற்றார். தனது குழந்தை பருகிய அமிர்தம் சுரந்த முலைகளில் ரத்தம் சுரக்க துவங்கும் கணம் தனது இதயத்தை பிடுங்கி கூடையிலிட்டது நினைவுக்கு வர அவருக்கு வியர்வை பெருக்கெடுத்தது, இதயம் கூடையில் இருந்தாலும்.

பதின்ம வயதில் இருக்கும் தனது வாரிசை கிளம்பிய இடத்திலே மட்டும் விட்டு விட்டு, தனது இதயத்தை பிய்த்து கையில் வைத்துக் கொண்டு இவ்வளவு தூரம் வந்த உடன் தன் பாச உணர்வுகள் மறக்கடிக்கப்பட்டது உறைத்தது. ஆனாலும் அது எந்த ஒரு வலியையும் தோற்றுவிக்கவில்லை. எதேச்சையாக கைகள் நிரடும் போது, காய்ந்த போன ரத்த துளிகள் மட்டும் மூளைக்கு செய்தியாகச் சென்றது.

அவர்கள் நடந்த போது உண்டான சரக் சரக் சப்தம் மட்டுமே அவர்களுக்கு ஒலித் துணையாக இருந்தது.

அவர்கள் சென்ற பாதை சில மலைகளுக்கு நடுவில் ஒரு பள்ளத்தாக்கை அடைந்தது. அப்பள்ளத்தாக்கு அவர்கள் வந்தது போன்ற பல பாதைகளின் சங்கமமாக இருந்தது. அப்போதுதான் கைப்பைக்காரர் அங்கே பல மனிதர்கள் பரவி இருந்ததைக் கண்டார். மரத்தின் நிழல்களில், பெரிய பாறைகளின் அடியில், சிறிய குகைகளில், இவ்வாறு பல இடங்களில். அனைவரிடத்திலும் ஒரு கைப்பையோ அல்லது கூடையோ அல்லது பாலிதீன் பைகளோ அல்லது கனச்துர, செவ்வக வடிவ டப்பாக்களோ இருந்த்தது.

மனத்தின் சார்புகளை புறக்கணிக்க அவர்கள் முடிவு செய்தார்களா? அல்லது முடிவு செய்ய வைக்கப்பட்டார்களா?.

-தொடரும்

பாரி

இதயத்தை சுமக்கும் கணங்கள்...

குருதி வடிந்து கொண்டே இருக்கும் தனது இதயத்தை முதலில் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டு நடக்கத் துவங்குகையில் அதன் ஆர்ப்பரிப்பு ஒரு இம்சையை கொடுத்தது. ஆகையால் அதனை ஒரு பையில் இட்டு, அதன் கைப்பிடி உதவியுடன் வசதியாக தூக்கி சென்றால் என்ன? என்ற எண்ணம் மேலிட, அவ்வெண்ணம் செயல் வடிவம் பெற்றது. அந்த இதயத்தின் ஆர்ப்பாரிப்புகள் தற்காலிகமாக அடக்கப்பட்டது.

பல கண்கவரும் வண்ணங்களை காட்டி வளர்க்கப்பட்ட ஒரு சிறுமி அந்த கைப்பையில் இருக்கும் கருஞ்சிவப்பு இரத்தம் தோய்ந்த இதயத்தை காண்கின்றாள். உடனே தனக்கு கூறப்பட்ட ஆப்பிள் பழம் அவள் நினைவில் வர, " கைப்பையில் ஆப்பிள்! கைப்பையில் ஆப்பிள்" என்று உற்சாக குரல் எழுப்பினாள்.

தன் இதயம் வெளியில் பளபளப்பான கருஞ்சிவப்புடன் இருந்தாலும் அதை அறுத்துப் பார்த்தால் அதனுள்ளே எங்கும் வெண்மை படர்ந்து இருக்கும் என்ற எண்ணம் சட்டென்று தோன்றி மறைகின்றது. ஆனாலும் தனது நடையில் சற்றும் தளர்வில்லை.

ஒரு பூனையை ஒரு பையில் வைத்துக் கொண்டு சற்று தூரம் நடந்துள்ளீர்களா? அதுவும் ஒரு சுறுசுறுப்பான பூனையுடன்?. அப்பூனையை விட மென்மையான அதைவிட சுறுசுறுப்பான தனது இதயத்தை அப்பையில் சுமந்து செல்வது சற்று வேடிக்கையாகவே இருந்தது. ஆனாலும் ஆர்பாரித்த இதயம் பூனை போல் அல்லது அதைவிட சமர்த்தாக இருந்ததால் நடையை சற்று நிதானமாக்க நினைத்தாலும், நடையின் நோக்கம் நடையை தளரச் செய்யவில்லை.

அந்த கைப்பையில் இருந்த இதயம், ஒரு குழந்தை ஓவென்று அழுது பின் சமாதானமடைந்து, மறுபடியும் அழ ஆரம்பிப்பது போல மீண்டும் ஆர்ப்பரிக்க ஆரம்பித்தது. தனது கைகளால் அதனை வருடி சமாதனமடையச் செய்த முயற்சி பலனற்றுப் போனது. குருதி ஊறும் இதயத்தின் ரத்தம் மட்டுமே உள்ளங்கையில் மிச்சம். ஆனாலும் தனது நடையில் தளர்வில்லை.

சந்தியா காலங்களில் மலர்ந்த சிறிய ஆரஞ்சு நிற தண்டுகள் கொண்ட அழகிய வெண்மையான இதழ்களுடன் அமைந்த பவளமல்லி மலர்களிலிருந்து கிளம்பிய நறுமணம் நாசியை வருடி சிலிர்க்கச் செய்தது. ஆனாலும் இதயத்திற்கு இதமோ இம்மணம் என தோன்றும் பொழுதே, இதயம் தனியாக தனது கைப்பையில் இருக்கின்றது என்ற நினைவு ஒரு வறண்ட புன்னகையாக வெளிப்பட்டது.

-தொடரும்.

(இது ஒரு தொடர் முயற்சி. இதன் முதல் அத்தியாயம் இப்போது நீங்கள் படித்தது. ஒவ்வொர் அத்தியாத்தின் தலைப்பு அப்பதிவின் தலைப்பாக அமையும். கடைசியில் இதை தொகுத்து ஓர் நாமகரணம் செய்வோம். -அன்புடன் -பாரி )

அறிவார்ந்த அடிமைகள்

இப்போதெல்லாம் எனக்கு தோன்றுகின்ற சில விசயங்களை நான் பகிர்ந்து கொள்கின்றேன். இது எதற்கும் களிம்பல்ல.

ஒரு விசயம் நடக்கின்றது. அந்த விசயத்தை நீ பார் என்றால், அவர்கள் தங்களை அந்த விசயங்களோடு இணைத்து கொள்கின்றனர். தாங்களே அவ்விஷயம் என பாவித்து கொள்கின்றனர். இது எந்த வகை மனோபாவம் என்றால், ஆங்கிலேயனுக்கு கணக்கு எழுதி அதனால் தங்களுக்கு ஓர் பெருமையும், அடிவருடியதால் கிடைத்த எச்சில் பொட்டலங்களை அலுவுலகத்தை விட்டு வெளிவந்த பின் "பார்! என் கையில் பொட்டலம். நான் உங்களினும் மேலானவன்!!" என்று பாமர சனங்களை பயமுறுத்திய பச்சோந்தி மனோபாவம்.

இவர்களுக்கு போராட்டம் என்பது, பள்ளியில் டப்பா அடித்து மதிப்பெண் பெறுவது மட்டும்தான். தன்னைவிட பலம் வாய்ந்த தெரிந்தே தவறு செய்யும் அமைப்பை எதிர்ப்பதை இவர்களால் நினைத்து கூட பார்க்க முடியாது. தன்னை அடிமையாய் வைத்துள்ள ஓர் அமைப்பு எதை எதிர்க்கின்றதோ அதை அவர்களும் எதிர்ப்பர். ஏனென்றால் அதுதான் அவர்களது உளவியலுக்கும் இருப்புக்கும் பாதுகாப்பு என்று நினைக்கின்றனர். இவர்கள் அந்த அமைப்பினால் செய்யப்படும் சுரண்டல்களயும் துரோகத்தையும் இனி வருங்காலங்களில் வருந்தாமல் பாரம் சுமப்பர். அவ்வளவுதான் இவர்கள்.

இந்த இடத்தில்தான், நான் மேலும் சில விசயங்களை கூற விரும்புகின்றேன்.

1. இவர்களால் அழ முடியுமே தவிர அடித்தவரை நேர்கண் கொண்டு பார்க்க முடியாது.

2. அடித்தவர் ஏன் அவ்வாறு என்று சொல்லாமல், ஓர் மிட்டாய் அல்லது ஓப்பியம் கொடுத்து அடியை மறக்கச் செய்வார்.

3. இவர்களும் எப்படி எங்கள் தலைவர்கள் என்று அவர்களை பாராட்டி ஓப்பிய பயன்பாட்டை எதிர்த்துக் கொண்டே மகிழ்ச்சியாக அதை உட்கொள்வர்.

4. இவர்களும் விடுதலை பற்றி பேசுவர். அவர்கள்தான் உலகில் (நாட்டில்) உள்ளனர் என்றும் மற்றவர்கள் முன்னிருந்தவாறே இருக்க (தங்கள் அடிமையாய் இருக்க) வேண்டும் என்றும் கூறுவர்.

5. இந்த விசயங்களை போற்றி பாதுகாக்க பலரின் அருளாசிகளும் உண்டு.

இவர்கள் பேசுவதில் உள்ள ஆதிக்க மனப்பான்மை எதிராளியை மருளச் செய்யும். இவர்களில் எவரேனும் ஈராக் சம்பவத்தை எழுதிய அதே வேகத்துடன் மணிப்பூர் சம்பவத்தை பற்றி எழுதுகின்றனரா?. இவர்களுக்கு முக்கியம் சொந்த நலன்கள். இவர்கள் பிரச்சினைகளை திசை திருப்புவதிலும், ஆடம்பர பேச்சுகள் மூலமும், கோஷ்டியாய் வந்து தாக்குவதன் மூலமும் தங்கள் அமைப்புக்கு அடிவருடி தங்களை இழந்து கொண்டே தங்களின் போலித்தனத்தை சற்றும் வெட்கமின்றி தொடர்வார்கள்.

அடிப்படையான நேர்மைத்திறனும், உண்மையான மனிதப் பண்பும் பார்த்து இவர்களிடம் பேசினால் சேற்றை வாரி இறைப்பர் ஏனென்றால் அவர்கள் உழல்வது அதிலேதான்.

நெஞ்சு பொறுக்குதிலையே இந்த நிலை கெட்ட மனிதரை நினைத்துவிட்டால்....


அன்புடன்
பாலாஜி-பாரி

நான் யார்?

"நீ வந்த இடம் கால்"
"அதை மட்டுமே நீ பார்"
ஆதிக்க வார்த்தைகள் கேட்டு,
ஆண்டுகளின் கணக்கறியா,
எமது மதங்கள் சுமத்திய
மாய சுமையறிந்தே கூனிய
முதுகு உன் தலையை
நிமிராது அழுத்தி பிடித்தது
எம் பெரியவர்கள் மூலம்.
ஆம் சிகிச்சையில்லா மூலம் தான் - அவர்கள்
மானிடத்திற்கு.

சுமந்தது என் இடது தோள்
இதுகாறும் முப்புரிநூல் மட்டும் அன்று
அதனூடாக ஈராயிரத்தின் கழிவுகளை.
எண்ணிச் சுமையென உணர்தல் கண்டேன்
எண்ணியபடி தீயில் சுட்டெரித்தேன்.
தீயே நீதான் என்னில் இறங்கு-காட்டு
நான் யாரேன எனக்கும்,
தான் யாரேன அவர்களுக்கும்.

பாலாஜி-பாரி

நிழல் கூத்து: மலையாளம் -கலர்- பாட்டு பைட்டு- கிடையாது!! - 2

இத்திரைப் படம் "அண்ணாச்சியின்" குற்ற உணர்வை மையப்படுத்தி எடுக்கப்பட்டுள்ளது என புரிந்து கொள்கின்றேன். முந்தைய பதிவில் கூறியபடி, எப்பொழுதும் அவர் முகத்தில் தனது பணி நிமித்த சோகம் இழையாக ஓடும்.

இப்படம் பல மனித உணர்வுகளை சிக்கல் இல்லாமல் காட்டுகின்றது.
"அண்ணாச்சியின்" கடைக்குட்டி மல்லிகா பருவம் அடைவது, அதற்கான விழா எடுப்பது, அவ்விழா முடிவில், மூத்த மகளின் கணவன் சொல்லிக் கொண்டு செல்லும் போது, மல்லிகாவை ஒரு கணம் பார்ப்பது, அந்த நிகழ்வை மல்லிகாவின் பெற்றோர் கவனித்து விடுவது இவை அனைத்தும் ஓர் சரம் போல் தொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

அண்ணாச்சியின் மகன், சுதந்திரத்திற்காக பாடுபடுவதை ஓரிரு வசனங்கள் மூலமும், ராட்டையில் நூல் நூற்பதன் மூலமும் காட்டுகின்றார் இயக்குநர். அண்ணாச்சியின் மகன், தூக்கிலிடுவதை எதிர்த்து நாகர்கோவிலில் பிரச்சாரம் செய்வதையும் கள்ளுக்கடை காரர் மூலம் காட்டுகின்றார்.

அண்ணாச்சியிடம் நிறைய நோயாளிகள் வருவதை அறிந்து, மூத்த மகள் நிலம் வாங்க பணம் கேட்டு வருவதும், அது தொடர்பான வசனங்களும், அவள் மீது அண்ணாச்சியின் பரிவை காட்டுகின்றது.

அண்ணாச்சியின் உடல் நலம் குன்றி, அவரால் "ஆரச்சார்" தொழிலை தொடர முயலாத நிலையில், திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்திலிருந்து வரும் டவாலி, அவரது மகனை உதவிக்கு வைத்து கொள்ளுமாறு பணிக்கிறார். தந்தையின் உடல் நலம் கருதி தானும் அவருடன் செல்கிறார் மகன், கொள்கையை சற்றே ஓரமாக வைத்துவிட்டு.

அங்கு சென்ற பின், தூக்கின் திறனை சோதித்து, ஓர் வீட்டில் உட்காருகின்றனர். தூக்கிலிடுபவர், அன்றைய இரவு உறங்காமல் இருக்க வேண்டும். அதற்காக, அங்கு அவருடன் இருக்கும் மூன்று காவலர்கள் அவருக்கு கதை சொல்ல முயல்கின்றனர். முதலில் ஒருவர், அவருக்கு நந்தனார் கதையை கூறுகின்றார். பின்பு மற்றொருவர், அரிச்சந்திரன் கதையை கூற முற்படும் போது, அக்கதையில் நாட்டம் இன்றி தூக்கம் வருவதாக கூறுகின்றார் அண்ணாச்சி. உடனே, மூன்றாவது நபர் சுவாரசியமான ஓர் கதையை கூறுகின்றார்.

அந்தக் கதை:
ஓர் சிறுமி. 13 வயது. ஆடு மேய்க்க செல்லும் போது புல்லாங்குழல் வாசிப்பவனிடம் பழக்கம் ஏற்படுகின்றது.
அவள் தனது காதலனின் புல்லாங்குழலின் இசையில் மயங்குகிறாள். ஒரு நாள், அவனிடம் அவள் புல்லாங்குழல் வாசிக்க கற்று தரும் படி கேட்க, அவனும் கற்று தருகின்றான். அவள் ஆடு மேய்த்து கொண்டே அவனது புல்லாங்குழலை வாசிக்கின்றாள். அச்சிறுமியின் அக்காள் கணவன், அப்போது அங்கு வந்து அச்சிறுமியை கெடுத்து கொன்று விடுகின்றான். ஆனால், அச்சமயம் அங்கு வரும் அவள் காதலன் மீது பழியாகி தூக்கு தண்டனை பெறுகின்றான்.

இக்கதை அண்ணாச்சியின் மனக் கண்ணில் எவ்வாறு விரிகின்றது என்பது இப்படத்தின் திருப்பம், முடிவு. அவர் அச்சிறுமியை மல்லிகாவாக எண்ணிக்கொள்கின்றார். தனது மாப்பிள்ளையை அவளது அக்காவின் கணவனாக பாவித்து அதனால் அவர் மிக துயருற்று, கதையை நிறுத்தும் படி சொல்கின்றார். அப்போது, கதையாளி, "அண்ணாச்சி, எப்படி கதைய நிறுத்தறது? நீங்க தூக்கில போடப்போவது அந்தப் பையனதான" என்கின்றார். அதற்கு அவர் "நான் மாட்டேன், நான் மாட்டேன்" என்றபடியே சரிகின்றார். மாரடைப்பால் இறந்து விடுகின்றார். இச்சம்பவம் மூலம் இயக்குநர், பார்வையாளர்களின் எண்ணத்தை கவ்வுகின்றார்.

இச்சூழ்நிலையில், தண்டனையை நிறைவேற்ற சட்ட சிக்கல் வந்து விடுகின்றது. அப்போது அவரது மகன் பற்றிய எண்ணம் அவர்களுக்கு வருகின்றது. அவனை அப்பணி செய்ய அழைத்து செல்கின்றனர். கடைசிக் காட்சி நிழலாக காண்பிக்க படுகின்றது.

இப்போது பார்வையாளர் மனதில் ஓர் பாரம்.

இப்படத்தின் இசை இளையராஜா. படத்தில் பல இடங்களில் அவரது மேன்மை தெரிகின்றது. இசையே இல்லாத இடங்களிலும், படத்தினுள் இருக்கும் அக் குட்டிக் கதை துவங்கும் போதும், புல்லாங்குழல் இசையிலும் நம்மை கவர்ந்து விடுகின்றார். சில இடங்களில் அவரது இசை ஓர் அமானுஷ்ய தன்மையை கொடுக்கின்றது. இவரும் படத்தின் முதுகெலும்பு.

நன்றாக இருந்தது இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு. காடுகளும், தாமரைக் குளங்களும், மலைகளும், கண்ணுக்கு குளுமை.

சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் ஒருமுறை கட்டாயம் பாருங்கள்.

நிழல் கூத்து: மலையாளம் -கலர்- பாட்டு பைட்டு-கிடையாது!! -1

இன்னைக்கு அபிலாஷ் கூப்பிட்டதால் இந்த படத்தை பார்த்தேன். இன்ஸ்டிட்டுயுட் ஜிம்கானாவில் திரையிட்டனர். அடூர் கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்களின் படம்.
சுதந்திரத்திற்கு முன்பு நடக்கும் கதை. குற்றவாளியை தூக்கில போடற பணியை செய்யும் ஒருவரை பற்றியும் அவர் குடும்பத்தை பற்றியும் சொல்றாங்க.

திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் குற்றவாளிகளை தண்டிக்க உச்சபட்ச தண்டனையாக தூக்கு தண்டனை தருவார்கள். இதை நிறைவேற்றும் பணியை செய்பவர் "அரச்சார்" என்றழைக்கப்படுவர். இது பரம்பரையாக வரும் பணி.

இப்படத்தின் நாயகன் சுமார் ஐம்பது-அறுபது வயதான "அண்ணாச்சி" (கொடுவில் உன்னிக்கிருஷ்ணன்). அவருடைய மனைவி, சுகுமாரி. அவர்களுக்கு மூன்று வாரிசுகள். மூத்தவள் திருமணமாகி, எட்டு வயது பெண் குழந்தைக்கு தாய். அவள் கணவன் (முரளி). அடுத்தவன் சுதந்திர போராட்ட வீரன். சத்தியாகிரகி. கடைக்குட்டி, பதிமூன்று வயதான மல்லிகா.

இப்படம், ஒரு கள்ளுக்கடையில் அண்ணாச்சி குடித்துக் கொண்டிருப்பதில் இருந்து துவங்கும். தான் தூக்கிலிட்ட ஒரு நபர் குற்றவாளி இல்லை என்று தெரிந்தும் தூக்கிலிட்ட வருத்தத்தை குடித்துவிட்டு புலம்புவார்.

கதையின் ஓர் முக்கிய அம்சம் சமஸ்தானத்தில் நடக்கும் ஓர் பழக்கம். தூக்கிலிடுவதற்கான கயிறை சிறையில் கைதிகள் தயாரிப்பர். அக்கயிற்றுக்கான நோக்கம் நிறைவேறியவுடன், அண்ணாச்சி அதை தன் வீட்டின் பூசை அறையில் வைப்பார். அக்கயிற்றை பஸ்பம் செய்து நோய் கண்டவர்களுக்கு வீபூதியாக கொடுப்பார். அதனால் நோய் தீர்ந்துவிடும் என்று நம்பி பலர் அவரிடம் வருவார்கள். (ஒருகட்டத்தில், நீண்ட நாட்களுக்கு தூக்கில் யாரையும் போடாததால், அண்ணாச்சியின் பவர் குறைந்து விட்டது என்று ஊர்மக்கள் பேசுவர்:-)).

தூக்கிலிடும் பணியை மேற்கொள்ளும் அவருக்கு சொல்லொண்ணா சோகம். தனக்கு தெரியாத ஒருவன் எப்படி தன் எதிரியாக முடியும்?. அவனைக் கொல்கின்றோமே என்ற எண்ணம் அவர் முகத்தில் எப்பொழுதும் தெரியும். தனக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றெல்லாம் சொல்வார். ஆனாலும் அவரை அழைத்து சென்றுவிடுவர். தீவிர காளி பக்தர். தன் குற்ற உணர்வை குறைக்க, தன் மீது காளி வந்து இக்காரியம் செய்கின்றாள் என நினைத்து கொள்வார்.

-தொடரும்

வன்முறை

இந்த பதிவிற்கு திரு. JR அவர்களின் கவிதைதான் காரணம்( அவர் வலைப்பூ ஆசிரியராக இருந்தபோது இட்டது ).
எனது உள்ளில் இருக்கும் மூர்க்கம் சார்ந்த வன்முறையை வெளிக்கொணர அவர் தூண்டுகோலாகிவிட்டார்.

நான் சிறுவயதில் இருந்து செய்த, எனக்கு நினைவில் இருக்கும், வன்முறை என நான் கருதிய செயல்களை பகிர்ந்து கொள்கின்றேன்.

UKG படிக்கும் சமயம் என் அம்மாவிடம் அடி வாங்கிய போது நடந்தது....
நான் அழுதபடி எங்கள் வீட்டில் இருந்த பலகையில் (சின்ன பலகை) உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தேன். செய்த தவறை நான் உணர வேண்டும் என்பதற்காக சினஞ் சொற்கள் கூறிக் கொண்டிருந்தார் என் அம்மா. அது என் கோபத்தை வலுப்படுத்தியது. அவரை எதிர்க்க நான் அப்பொழுது கூறியது," போடி...".

இரண்டாவது வகுப்பு படிக்கும் போது என் நண்பன் முருகானந்தத்திடம் சண்டை இட்டேன். அப்பொழுது எழுந்த வன்சீறலில், என் கைகளின் நகங்களை வைத்து அவன் தொடையை கிள்ளி விட்டேன், இரத்தம் கசியும் அளவிற்க்கு. அவன் தனது போலீஸ் அண்ணனண அழைத்து வருதாக மிரட்டி, என்னை இரு தினங்கள் மிரள வைத்தான்.

எனது தங்கையை நான் கடித்து விட்டதால் பல் பதிந்து இரத்தம் வந்து, அந்த வடு இன்றும் இருக்கின்றது. அவள் கைகளில் மட்டும் அல்ல, எனது நெஞ்சிலும்.

ஐந்தாவது படிக்கும் போது பள்ளிவிட்டு செல்லும்போது ஓர் சண்டையை வைத்து, சக்திவேலும் நானும் மோதினோம். திட்டமிட்ட ஒரு ஒற்றைகொற்றை சண்டை.

தொட்டு விளையாட்டின் போது, எனது தங்கை என்னை முந்திய தருணத்தில் அவளது பொட்டு சிதறி விழ, அதை வன்மத்துடன் எடுத்து பிய்த்து போட்டேன். பாவம் அவள் தப்பினாள்.

ஏழாவது படிக்கும்போது, துடுக்கான முதல் வீட்டுப் பையனின் பட்ட பெயரை அவனது வீட்டின் முன் எழுதி அவனை தாழ செய்தேன்.

என்னை விட வயதில் மூத்த என் ஒன்றுவிட்ட அண்ணனை, குரூரமாக வார்த்தைகளால் தாக்கியது.

இன்னும் பலப்பல உள்ளன....

என் செய்வது, இதை அறிய முயலும் போதும் வேறொரு தவறை செய்து விடுகின்றேன்.

குற்ற உணர்வின் காரணமாக இப்பதிவு எழுத்ப்படவில்லை என்பதையும் வரிகளுக்கு இடையே படியுங்கள்.

பௌர்ணமி !!

(சூழலுக்கும் எனக்கும் ஒரு மௌனமான உரையாடல்)

சூழல்: ஒரு மெல்லிசான மேகப் படலத்துக்கு பின்னால பளீர்னு நிலா ஒளி வீசிட்டு இருக்கு.
அத சுத்தி ஒரு பளீர் சாம்பல் நிறத்தில இருந்து துவங்கி விளிம்புல கரும் சாம்பல் நிறம் கொண்ட வானம் பரந்து இருக்கு.

நான்: என்ன ஒரு அற்புதம். நிலவொளி பாயுது, வெளியில் மட்டுமல்ல என்னுளும். என்னை அப்படியே இழுத்து மயக்குது. இந்த இனிமை சொர்க்கம்.

சூழல்: நிலா கிழக்கில எழுந்து மேலெ போய்ட்டு இருக்கு. மேற்கு திசைல இருந்து குளிர் காத்து அடிக்குது. சுத்தி இருக்கிற எல்லா இடத்துலேயும் அதோட வெளிச்சம்.

நான்: வெண்ணிலா தக்க தருணத்தில் தனது அழகை முழுமையா காட்ட தயங்குவது இல்லை. தனது முக வடுக்களை கூட முழுதாய்தான் காண்பிக்கின்றது. அப்பொழுது கூட அதன் ஒளி குறைவதில்லை. சரியாக சொன்னால் அப்பொழுதுதான் அது மிக அழகாகவும், பூரிப்பாகவும் உள்ளது.

சூழல்: நகரத்தின் ஒளியும் அங்கே, இங்கே தென்படுது. சோடியம் ஒளி விளக்குனால ஒரு செம்மஞ்சள் ஒளி தூரத்துல இருக்கு. மரங்கள் ரொம்ப கருப்பா இருக்கு.

நான்: "காதல் கொண்டேன் கனவினை வளர்த்தேன் உனக்கே உயிரானேன், எந்நாளும் எனை நீ மறவாதே...

சூழல்: இந்த மாதிரிதான் நேத்தும் நான் இருந்தேன். மேகம் கோட்டையெல்லாம் கூட கட்டி இருந்தது. ஆனா இன்னிக்கு ரொம்பச் சின்ன ஒரு கோட்டை நிலாவ சுத்தி.

நான்: நிலவை சுற்றி அந்த வட்டமான கசிந்து இருக்கின்ற ஒளி போதி மரத்தையும் புத்தரையும் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருகின்றது. இந்த எல்லையற்ற பெருவெளியில் தொலைந்து போகவேண்டும் என் அடையாளங்கள். நானும். காலத்தில் கரைந்து காற்றிலே மிதந்து செல்லும் ஓர் படிமமாகவாவது நான் உணர வேண்டும்.

சூழல்: அந்த வட்டம் சில நிறங்கள காட்டுது...

நான்: வர்ண ஜாலங்கள்....இத துரத்திட்டு போற செயல்.. அந்த ஆக்க சக்தி நான் வேண்டி நிற்கின்றேன். என் எல்லைகள் எனக்கு அரண்கள். உடைக்க முடியாமல், தவிர்க்கவும் முடியாமல் தத்தளிகின்றேன்

சூழல்: நிலா இன்னும் கொஞ்சம் மேலே போய்கிட்டிருக்கு. வெளிச்சம் எல்லா இடத்திலேயும் இருக்கு. இப்பவும் மேற்குல இருந்து குளிர் காத்து வீசுது. சின்னதா ஒரு கோட்டை இப்பவும் இருக்கு சில நிறங்களோட.

ஒரு சிறுகதை..

இந்த கதை தினமனி கதிரில் வெளியாகியுள்ளது. கதையின் கரு ஒரு ஆழமான விஷயத்தை எடுத்துரைகின்றது. நம்பிக்கை ஊட்டும் விதத்திலும் அமைந்துள்ளது. படித்து பார்த்து கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.


அன்புடன்
பாரி